เจียงหนานเพิ่งยกน้ำขึ้นดื่ม ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา
เจียงหนานไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงมองอยู่สองสามครั้ง
ยังไม่ทันจะมองออกว่าเป็นเรื่องอะไร ก็เห็นบางคนเดินลงไปจากด้านข้าง มุ่งตรงไปยังไร่ข้าวโพด
เจียงหนานยังไม่เข้าใจ เธอลุกขึ้นแล้วหันกลับไปมอง
บางคนเธอจำได้จากแผ่นหลัง บางคนก็ดูไม่ออก
พวกเขารีบมุดเข้าไปในไร่ข้าวโพดสูงท่วมหัว แล้วเด็ดข้าวโพดคนละฝัก
เจียงหนานอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาช่วย แถมยังมากันเยอะขนาดนี้
“แม่หนานหนาน ไปพักข้าง ๆ ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันทำแทนสักพัก เธอทำมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว ให้พวกเราช่วยบ้าง”
“น้าขา ขาไม่ค่อยสะดวกก็อย่ายกเลย วางไว้ตรงนี้ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“อ้าว หยวนหยวน ลี่ลี่ก็กลับมาช่วยด้วยเหรอ ช่วงนี้ที่โรงงานยุ่งไหม?”
เจียงหนานได้ยินเสียงพูดคุย จึงหันกลับไป
เธอเห็นว่าทีมที่คัดข้าวโพด บรรจุหีบห่อ และชั่งน้ำหนักอยู่ด้านบนก็มีคนเพิ่มขึ้นมากเช่นกัน
พวกป้า ๆ และน้า ๆ ในหมู่บ้านพากันหอบเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งลงแล้วเริ่มทำงาน ทำให้คนที่ทำงานจนหมดแรงอยู่ด้านบนได้พักหายใจ
แสงตะวันยามบ่ายคล้อยในปลายฤดูใบไม้ร่วงเลยสี่โมงไปแล้ว แสงแดดอ่อนลงจนแทบไม่เหลือความแผดจ้า ทาบลงบนร่างของพวกเธออย่างสงบและเนิ่นนาน
เจียงหนานรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมามากมายในชั่วขณะนั้น
เธอมองเวลา ตอนนี้ใกล้ห้าโมงแล้ว คิดว่าจบตอนห้าโมงก็แล้วกัน แค่นี้ก็ดีมากแล้ว
เจียงหนานนั่งลง กลับมาอยู่หน้ากล้องไลฟ์อีกครั้ง น้ำเสียงยังคงหนักแน่นและชัดเจน
“เพื่อน ๆ ทุกคนในไลฟ์ ขอบคุณที่คอยสนับสนุนกันนะคะ”