ดวงตาของซูชิงฮวนแดงเรื่อ มือหยกขาวเรียวบางทั้งสองข้างกำแขนเสื้อของจางเสี่ยวฝานแน่น นางเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความผูกพันที่ยากจะคลายลง
“ท่านอาจารย์... จะไม่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันจริงหรือเจ้าคะ? เมื่อคืนชิงฮวนเพิ่งแต่งเพลงใหม่ชื่อ 《หงส์แสวงรัง》 ให้ท่าน ยังไม่มีโอกาสบรรเลงให้ท่านฟังเลย...”
จักรพรรดิเสียงเก้าสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับดูราวกับเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกผู้ใหญ่รั้งให้อยู่บ้าน ได้แต่มองผู้ใหญ่เดินทางไกลด้วยสายตาอาลัย ใบหน้าน่าสงสารจับใจ
จางเสี่ยวฝานหัวเราะอย่างจนใจ พลางยื่นมือไปลูบปลายจมูกโด่งของนางเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า
“ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา การตื่นขึ้นครานี้ของข้า ก็เพื่อออกตามหาพวกเจ้าศิษย์ทรยศทั้งสิบคนให้ครบ เมื่อจัดการทุกเรื่องเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ย่อมกลับมาฟังเพลงใหม่ของเจ้าอีกครั้ง”
“ดูแลสำนักให้ดี ตั้งใจบำเพ็ญเพียร คราวหน้าอย่าให้อาจารย์พบว่าเจตจำนงแห่งพิณของเจ้ามีความคิดฟุ้งซ่านอีก”
ซูชิงฮวนสูดจมูก แม้ในใจจะไม่ยินยอมอย่างยิ่ง แต่นางก็รู้ว่าท่านอาจารย์รักษาคำพูด จึงได้แต่พยักหน้าอย่างว่าง่าย “เช่นนั้น... ท่านอาจารย์ต้องรีบกลับมา ชิงฮวนจะเฝ้ารอท่านอยู่ในตำหนักจักรพรรดิทั้งวันทั้งคืน”
จางเสี่ยวฝานยิ้มน้อย ๆ สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ร่างทั้งร่างพลันกลายเป็นสายลมใส ลอบหายเข้าไปในห้วงสุญญตา เหลือเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ของพฤกษาโอบล้อมอยู่ท่ามกลางหมอกเมฆบนแท่นเซียน
……
แผ่นดินเทียนเสวียน จงโจว
จงโจวตั้งอยู่ใจกลางแผ่นดิน กว้างใหญ่ไพศาล เส้นชีพจรวิญญาณทอดตัวดุจมังกร นับแต่โบราณมา ที่นี่ก็เป็นดินแดนแห่งวาสนาซึ่งผู้บำเพ็ญทั่วหล้าใฝ่ฝัน
ส่วน “เทือกเขาเซียนโอสถ” ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจงโจว ก็เป็นหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีปราณวิญญาณหนาแน่นที่สุดทั่วทั้งแผ่นดิน
ที่นี่มีขุนเขานับหมื่นตั้งตระหง่าน ปกคลุมด้วยไอม่วง แม่น้ำขุนเขาและพฤกษาล้วนอบอวลด้วยกลิ่นโอสถ สำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งใต้หล้า—【หอเทียนเก๋อตันหวง】—ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดสูงสุดของเทือกเขาเซียนแห่งนี้