ผ่านไปครู่หนึ่ง กู้หวยก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากในบ้าน
จากนั้นประตูบ้านไม้ก็เปิดจากด้านใน หญิงสาวตาโตคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้ากู้หวย
หญิงสาวจ้องมองกู้หวยด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์อยู่หลายครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า “คุณเป็นผู้เล่น”
กู้หวยพยักหน้า
หญิงสาวถามต่อ “คุณเข้ากมานี่กี่วันแล้ว”
กู้หวยตอบ “เข้ามาเมื่อวาน วันนี้ก็น่าจะเป็นวันที่สอง”
หญิงสาวฉงนขึ้นมา “แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไง แล้วรู้ได้ไงว่าฉันก็เป็นผู้เล่น”
กู้หวยตอบตามตรง “เดาเอาค่ะ ฉันเห็นควันไฟ ชาวเมืองคงไม่ทำอาหารหรอกมั้ง”
หญิงสาวยิ้มออก “เข้ามาสิ พวกเราต่างจากชาวเมืองจริงๆ เราต้องกินอาหาร”
[เป็นเอ็นพีซีที่มีชีวิตชีวาอีกแล้ว เอ็นพีซีในสำเนานี้แทบไม่ต่างจากคนจริงเลย ถ้าเข้าเป็นสำเนาหลายคน ใครเห็นเอ็นพีซีสองคนนี้จะไม่คิดว่าเป็นเพื่อนร่วมทีมกันบ้าง]
[ถ้าเอ็นพีซีสองคนนี้มาช่วยกู้ซือ พวกเขาในฐานะเพื่อนร่วมทีม ก็ไว้ใจได้มากกว่าผู้เล่นที่เป็นเพื่อนร่วมทีมเสียอีก เพราะพวกเขารู้ข้อมูลมากกว่าผู้เล่น]
[พื้นหลังของสำเนานี้คือเกมโฮโลแกรมเหรอ แต่เป็นแบบที่ต้องใช้ชีวิตเล่นน่ะนะ]
กู้หวยเดินตามหญิงสาวเข้าไปในบ้านไม้
แวบแรกที่เธอเห็นคือเตาในบ้านไม้ บนเตามีหม้อ ภายในหม้อกำลังต้มอะไรบางอย่าง
ไอหม้อลอยออกมา กลิ่นเหมือนโจ๊ก
ในบ้านไม้ยังมีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้สองตัว ตู้หนังสือหนึ่งใบ บนตู้หนังสือมีหนังสือวางอยู่บ้าง