กู้หวยเดินมาถึงหน้าโบสถ์ ผลักประตูแล้วก้าวเข้าไป
แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง ตกกระทบบนรูปปั้นขนาดใหญ่กลางโบสถ์
รูปปั้นเป็นรูปร่างมนุษย์ แต่ไม่ได้สลักใบหน้าไว้
ตรงตำแหน่งดวงตามีรูเล็ก ๆ สองรู ส่วนตรงตำแหน่งปากเป็นร่องบาง ๆ ที่โค้งขึ้น
กู้หวยยืนอยู่กลางโบสถ์ มองรูปปั้นนั้นโดยไม่เข้าไปใกล้
“สวัสดี”
เสียงดังมาจากด้านหลังกู้หวย นางหันไปมองตามเสียง
นางเห็นคนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงประตูโบสถ์ เขาสวมชุดตัวตลกลายดำสลับขาว สวมหมวกตัวตลกแบบดั้งเดิม กระดิ่งเล็ก ๆ บนหมวกส่งเสียงแผ่วเบาในสายลมอ่อน
ใบหน้าของเขาทาแป้งสีขาว ตรงตำแหน่งปากวาดเป็นรอยยิ้มสีแดงขนาดใหญ่ รอบดวงตามีเส้นสีแดงเป็นรูปดาว
ตัวตลกกล่าวอย่างสุภาพว่า “ยินดีต้อนรับสู่เมืองตัวตลก”
กู้หวยมองเขาแล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นผู้ดูแล”
ตัวตลกยิ้ม “ข้าชอบให้เรียกว่าผู้ชี้นำมากกว่า หน้าที่ของข้าคือทำให้ผู้เล่นทุกท่านได้รับประสบการณ์ที่เพลิดเพลินในเมืองตัวตลก หากต้องการสิ่งใด ข้ายินดีให้ความช่วยเหลือ”
กู้หวยกล่าวต่อว่า “เจ้าควบคุมดันเจี้ยนนี้”
“โอ๊ย...” ตัวตลกยังคงยิ้ม ทว่าน้ำเสียงกลับสูงขึ้น “ข้าเป็นเพียงผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้เท่านั้น”
กู้หวยพิจารณาใบหน้าของตัวตลก “เจ้าทำให้ชาวเมืองเหล่านี้มีตัวตนขึ้นมา เพื่อขัดขวางไม่ให้ผู้เล่นพบกุญแจรหัส”
“กุญแจรหัส!” ตัวตลกอุทานด้วยความประหลาดใจ “ท่านรู้จักสิ่งนี้ด้วยหรือ ท่านพบมาแล้วชิ้นหนึ่งใช่ไหม?”