กู้หวยยังคงเก็บเงินกระดาษไว้ในกระเป๋า เผื่อมีโอกาสได้ใช้ในสถานการณ์บางอย่างขึ้นมาก็ได้ไม่ใช่หรือ
เขาว่ากันว่า มีเงินก็ใช้ผีโม่แป้งได้ไม่ใช่หรือ
แต่สัมภาระพวกนั้นล่ะ…
เมื่อเห็นกู้หวยจ้องสัมภาระ อวิ๋นมู่ก็ตัดสินใจทันที เอ่ยกับกู้หวยว่า “เครื่องนอนที่โรงเรียนมีให้ฟรีทั้งชุด ไปรับได้เลย เดี๋ยวข้าพาไป
“ของใช้ประจำวันซื้อได้ที่ร้านขายของชำ เงินของข้าเป็นเงินปกติ ข้าจะช่วยซื้อให้
“ส่วนเสื้อผ้า ข้ายังมีอยู่หลายชุด จะให้เจ้าสักชุดไว้ผลัดเปลี่ยน ใส่แก้ขัดไปก่อนก็แล้วกัน”
ซ่งซุ่ยหานรีบเห็นด้วย “พวกเราขนสัมภาระพวกนี้ขึ้นไปก่อน แล้วค่อยทำตามแผนของอวิ๋นหยู เตรียมทางหนีทีไล่ไว้ทั้งสองทาง”
เพราะครั้งก่อนถูกสิ่งแปลกประหลาดในดันเจี้ยนแข่งรถหลอกจนหัวหมุน คราวนี้กู้หวยจึงไม่ได้ตอบตกลงทันที นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้”
ทั้งสามคนขนสัมภาระกลับหอพัก ระหว่างทาง ซ่งซุ่ยหานอดถามกู้หวยไม่ได้ว่า “เมื่อครู่ตอนเจ้าลังเล เจ้าคิดถึงความปลอดภัยในคืนนี้ หรือกำลังคิดกันแน่ว่าข้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
กู้หวยเหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ “แน่นอนว่าข้ากำลังดีใจที่ได้เจอเพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้”
【สมองรักของซ่งซุ่ยหานเหมือนถูกเทพกู้รักษาหายด้วยประโยคเดียว】
【เทพกู้ต้องการผู้ช่วยทำสติกเกอร์อย่างข้าไหม ส่งสติกเกอร์ให้ซ่งซุ่ยหานหนึ่งใบ: คิดให้กว้างไกลออกไป】
【ขำจนร้องเสียงห่าน เทพกู้ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบแม้แต่น้อย】