เสียงของหญิงคนหนึ่งช่วยดึงกู้หวยที่กำลังจ้องแผ่นเตียงพลางครุ่นคิดให้หลุดจากภวังค์
“กู้เยว่ห้อง 404! พ่อเจ้ารออยู่ใต้ตึกหอพัก!”
กู้หวยหันไปตามเสียง หญิงวัยกลางคนที่พูดกำลังยืนอยู่ตรงประตูหอพัก
เมื่อเห็นนางมองมา หญิงวัยกลางคนก็สำรวจนางอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าคือกู้เยว่หรือ?”
กู้หวยตอบอย่างสุภาพ “ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะคุณป้า”
เมื่อเห็นว่ากู้หวยมีมารยาทดี น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ข้าเป็นพี่เลี้ยงหอพัก พ่อเจ้านำของมาให้มากมาย แต่เขาขึ้นมาข้างบนไม่ได้ เจ้าหาเพื่อนร่วมห้องสองคนไปเป็นเพื่อนลงไปรับของได้”
กู้หวยรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณค่ะคุณป้าพี่เลี้ยงหอพัก รบกวนคุณป้าแล้ว หนูจะลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
พี่เลี้ยงหอพักพยักหน้า แล้วหันไปมองสวี่ฮวน “เดี๋ยวเจ้าช่วยบอกกฎของหอพักให้พวกนางฟังด้วย คืนนี้ข้าจะมาตรวจหอ”
สวี่ฮวนรับคำทันที “ได้เลยค่ะ! เรื่องนี้ง่ายมาก ข้ายังไม่รู้จักคุณป้าดีหรือคะ?”
เมื่อสั่งงานเสร็จ พี่เลี้ยงหอพักก็หันหลังเดินจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็หันกลับมาอีกครั้ง แล้วยื่นกุญแจสามดอกให้กู้หวย “เกือบลืมไป พ่อเจ้าฝากข้าเอากุญแจห้อง 404 ขึ้นมาให้ พวกเจ้ามีนักศึกษาใหม่สามคน ข้าเลยเอามาให้ครบ เจ้าก็แบ่งให้อีกสองคนแล้วกัน”
หลังจากให้กุญแจแล้ว พี่เลี้ยงหอพักก็หยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังคิดว่ายังมีอะไรตกหล่นหรือไม่
สุดท้ายนางก็พูดขึ้นว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้ามีปัญหาเรื่องชีวิตประจำวันอะไรก็มาหาข้าที่ห้องพี่เลี้ยงหอพักชั้นหนึ่งได้”