【ตื่นเต้นจนแทบจะบ้าแล้ว เทพกู้จะกลายเป็นประตูจริงหรือเปล่านะ? ถ้ากลายเป็นประตูแล้วจะติดอยู่ในดันเจี้ยนจนเกมล้มเหลว หรือจะผ่านฉากภารกิจได้กันแน่?
ผัวฉันนั่งดูถ่ายทอดสดด้วยกัน พอฉันตื่นเต้นก็หยิกต้นขาเขา จนเขาสะดุ้งโหยงขึ้นมาเลย
แล้วเพื่อนบ้านชั้นล่างก็มาร้องเรียนในกลุ่มผู้อยู่อาศัย บอกว่าพวกเราเล่นไก่กรีดร้องกันตอนดึก รบกวนคนอื่น】
【ฉันเข้าใจเลย พ่อฉันไปวิดพื้นแล้ว เขาบอกว่าไม่กล้าดูอะไรที่เร้าใจขนาดนั้น ให้ฉันดูแล้วค่อยบอกผลกับเขา
แต่ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันนี่นา เลยวิ่งไปวิดพื้นข้าง ๆ พ่อ แถมยังให้เมียนั่งทับหลังฉันด้วย
พ่อฉันคิดว่าฉันท้าทายเขา ไม่สนแล้วว่าเทพกู้จะผ่านฉากภารกิจได้หรือเปล่า เขาพูดอย่างโมโหว่า “รอก่อนเถอะ! ฉันจะไปเรียกเมียฉันมาด้วย!”
สุดท้ายเขาก็ให้เมียของเขามานั่งทับหลังฉันเหมือนกัน】
【ทำให้ฉันขำแทบตายแล้วพวกคุณได้อะไรขึ้นมา? ฉันไม่น่าเปิดดูข้อความด่านเลย!】
ขณะที่ข้อความด่านไหลบ่าจนเต็มจอ กู้หวยกวาดตามองรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นชายหนุ่มหน้าเด็กคนที่ยื่นกระดาษโน้ตให้นาง
นางบอกจงหนิงว่า “รอก่อน ข้ามีเรื่องอยากถาม”
พูดจบ กู้หวยก็หันไปมองเฉินอวี่ถิง “ผู้เล่นมาครบทุกคนแล้วหรือยัง?”
เฉินอวี่ถิงส่ายหน้า “ผู้เล่นทั้งหมดที่ฉันรู้จักอยู่ที่นี่แล้ว ส่วนผู้เล่นคนอื่นที่ฉันไม่รู้จัก... เกมจะพังลง แต่ประตูจะไม่พัง ตอนสุดท้ายผู้เล่นที่รอดชีวิตทั้งหมดจะวิ่งไปทางประตูกัน”
กู้หวยวางใจลง แล้วหันกลับมาทางจงหนิง
จงหนิงเข้าใจความหมายของกู้หวย “คนที่ยื่นกระดาษโน้ตให้เจ้ายังไม่มาใช่ไหม? เช่นนั้นรออีกหน่อยดีหรือไม่?”