มหาโพรงที่ถูกข่มขู่รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “โลกแห่งความตายก็ต้องการพลังแห่งการพิทักษ์เช่นกัน แต่เจ้าได้สูญเสียความสามารถในการทำลายล้างทั้งหมดไปแล้ว หากอยู่ในโลกแห่งความตาย เจ้าก็จะอ่อนแอมาก”
“ถ้าอยู่ต่อไป ความสามารถใหม่ของข้าคืออะไร”
มหาโพรงตอบว่า “การข้ามผ่าน เจ้ามีความสามารถที่จะข้ามผ่านไปมาระหว่างสำเนาต่าง ๆ ได้ตามใจ แต่ตัวตนของเจ้าเป็นเพียงภาพลวง ไม่อาจสัมผัส มองเห็น หรือโจมตีได้ และแน่นอนว่าเจ้าเองก็โจมตีผู้อื่นไม่ได้เช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขากำมือแน่น “ถ้าลดทอนพลังในการข้ามผ่านลง จะเพิ่มความสามารถในการสิงร่างได้หรือไม่”
คราวนี้มหาโพรงเงียบไปนานมาก
ท้ายที่สุด มหาโพรงก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ก็ได้ ความสามารถของเจ้าตอนนี้คือการข้ามผ่านและการสิงร่าง ทุกสองเดือน เจ้าสามารถข้ามผ่านไปยังสำเนาหนึ่งแห่ง และเลือกสิงร่างสิ่งมีชีวิตสักอย่างในสำเนานั้นได้ ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ เจ้าสิงร่างได้เฉพาะสัตว์เท่านั้น”
เขาพอใจแล้ว มองรูปเคารพในมือพร้อมเผยรอยยิ้มยินดี “ดี”
มหาโพรงถามเขาว่า “เจ้าไม่ใช่ตัวตลกอีกต่อไปแล้ว ต่อไปเจ้าคิดจะใช้ชื่ออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าถูกลูกหลงตอนข้ามผ่านไปยังสำเนาอื่น สำเนาอื่นจึงจำเป็นต้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขามองรูปเคารพพลางเหม่อลอย ก่อนพึมพำเสียงเบา “กู้หวย...”
มหาโพรงงุนงง “กู้หวยหรือ เจ้าอยากใช้ชื่อเดียวกับผู้เล่นหรือ”
เขาได้สติกลับมา “ไม่ใช่ ข้าหมายถึง ข้าชื่อกู้จวิน”
อักษรจวินขาดจุดน้ำไปหนึ่งจุดเมื่อเทียบกับอักษรหวย เขาจึงชื่อกู้จวิน
กู้จวินยึดมั่นในตัวกู้หวย
เขาอยากเฝ้ามองนางก้าวไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ