【เอ็นพีซีเยอะขนาดนี้ ดูแล้วข้าแทบจะเป็นโรคกลัวที่แคบอยู่แล้ว หากพวกเขาเป็นเหมือนสวี่ฮวนจากสำเนาครั้งก่อน จู่ ๆ ก็เปิดเผยตัวตนในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เลิกเสแสร้งขึ้นมา เทพกู้จะไม่ตกอยู่ในอันตรายมากหรือ?】
【ในเกมนี้ ชาวเมือง ตัวตลก และเอ็นพีซีที่อ้างว่าตนเป็นผู้เล่น น่าจะอยู่คนละฝ่ายกัน เหมือนสำเนาสวนสนุก ที่สวนสนุกกับสิ่งแปลกประหลาดภายในก็อยู่คนละฝ่ายเช่นกัน】
【จู่ ๆ ก็รู้สึกโชคดีที่เทพกู้ความจำเสื่อม ในสำเนานี้นางดูสงบนิ่งมาตลอด ราวกับกำลังเล่นเกมอยู่จริง ๆ!】
【อ๊ะ ข้าเข้าใจการกระทำทั้งหมดของเทพกู้แล้ว! เล่นเกมมาเยอะขนาดนี้ เกมอยากให้ข้าทำอะไร ข้าก็เดาได้ถูกต้องเกือบหมดจริง ๆ!】
【ที่ข้าสงสัยก็คือ ในกระดาษโน้ตเขียนไว้ว่าผู้เล่นคือประตู แล้วใครจะเป็นประตูกันล่ะ?】
ระหว่างที่ข้อความหน้าจอกำลังพูดคุยกัน เฉินอวี่ถิงก็สังเกตเห็นว่ากู้หวยตื่นแล้ว นางจึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูกู้หวยว่า “ข้ามอบกุญแจรหัสสองชิ้นให้จงหนิงแล้ว นางยินดีเป็นประตู รอเจ้านำกุญแจรหัสชิ้นที่สามกลับมา พวกเราก็จะออกจากเกมนี้ไปด้วยกัน”
ได้ยินเช่นนั้น กู้หวยก็มองจงหนิงแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเฉินอวี่ถิงเสียงเบาว่า “ให้จงหนิงไปกับข้าด้วยดีหรือไม่ บางทีผู้เล่นที่ยินดีเป็นประตูเท่านั้น อาจจะได้รับกุญแจรหัสชิ้นที่สามก็ได้ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร หากไปกันสองคน อย่างน้อยก็ต้องมีสักคนที่นำข่าวกลับมาได้”
เฉินอวี่ถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่ากู้หวยพูดมีเหตุผล จึงบอกจงหนิงว่า “กันไว้ย่อมดีกว่า พวกเจ้าไปด้วยกันทั้งสองคนเถอะ”