วินาทีนั้นเอง สมองของกู้หวยหมุนเร็วจี๋
นางกำลังขบคิดอย่างหนักว่าจะปฏิเสธอย่างไรให้สุภาพ สวี่ฮวนจึงจะไม่รู้สึกเสียหน้า
ซ่งซุ่ยหานยิ้มแฉ่งเดินเข้ามาใกล้ มือจับกาน้ำร้อนในมือสวี่ฮวนไว้ “รุ่นพี่สวี่ ฉันก็อยากดื่มน้ำ ขอแบ่งให้ฉันหน่อยได้ไหม?
พรุ่งนี้ตอนฉันไปตักน้ำร้อน จะตักมาให้รุ่นพี่ด้วยเลย”
สวี่ฮวนก้มหน้ามองมือของซ่งซุ่ยหานที่จับกาน้ำร้อนอยู่ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนตอบรับอย่างฝืนใจ “ก็...ได้”
ได้ยินดังนั้น ซ่งซุ่ยหานก็ออกแรงกระชากกาน้ำร้อนมา แล้วเทน้ำใส่แก้วที่วางอยู่บนโต๊ะของตนทันที
สวี่ฮวนดื่มน้ำในกาน้ำร้อนมาทั้งวันแล้ว เดิมทีก็เหลืออยู่ไม่มาก พอซ่งซุ่ยหานเทครั้งเดียวก็หมดเกลี้ยง
“อุ๊ย!” ซ่งซุ่ยหานพูดอย่างเสียดายจอมปลอม “ทำยังไงดี ฉันเผลอเทหมดแล้ว กู้เยว่ไม่มีน้ำดื่มแล้วสิ เพื่อนร่วมห้องที่แสนดีคงไม่โกรธฉันใช่ไหม?”
แต่เขาไม่รอให้กู้หวยตอบ กลับพูดต่อไปเองว่า “กู้เยว่ พรุ่งนี้ฉันจะตักน้ำร้อนมาให้เธอด้วยเลย ดีไหม? เพื่อนร่วมห้องที่แสนดี ตอนนี้อย่าเพิ่งโกรธฉันเลยนะ!”
กู้หวยอึดอัดจนเขินกับการแสดงอันเกินจริงของซ่งซุ่ยหาน นางลูบขนลุกที่แขน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ไม่คิดเลยว่าการแสดงของเขาจะยังไม่จบ
ซ่งซุ่ยหานยัดกาน้ำร้อนคืนใส่มือสวี่ฮวน แล้วพูดอย่างน่าสงสารว่า “แค่ดื่มน้ำหน่อยเดียวก็เกือบทำให้เพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนไม่พอใจแล้ว ครั้งหน้าฉันจะไม่ดื่มน้ำตอนกลางคืนอีก
ถ้าดื่มน้ำแล้วต้องไปเข้าห้องน้ำ เปิดปิดประตูจนปลุกพวกเธอตื่นขึ้นมาจะทำยังไง?
แล้วต่อไปพวกเราจะอยู่ร่วมกันยังไงล่ะ...”