กู้หวยรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
ก่อนหน้านี้ในสำเนาสวนสนุก ตอนอวิ๋นมู่ชวนเธอไปด้วยกัน ซ่งซุ่ยหานก็พูดแบบนี้
เหตุผลที่ใช้ก็เหมือนกันเป๊ะ เธออยู่คนเดียวจะปลอดภัยกว่า ถ้าไปกับพวกเขาจะเพิ่มความยากขึ้น
แต่กู้หวยก็ไม่ได้คัดค้าน เพราะตอนที่เธออยู่ อวิ๋นมู่กับซ่งซุ่ยหานมักเผลอแบ่งสมาธิมาคอยดูแลเธอ
ถ้าเธอไม่อยู่ ทั้งสองคนอาจรับมือกับสำเนานี้ได้อย่างตั้งใจมากขึ้น
กู้หวยจึงพยักหน้าให้ซ่งซุ่ยหาน “ดี แบบนี้มีประสิทธิภาพกว่า ทุกสำเนามีเวลาจำกัด ยิ่งยืดเยื้อก็ยิ่งอันตราย”
อวิ๋นมู่ถอนหายใจ “ฉันหาเวลาจำกัดของสำเนานี้ไม่เจอ ไม่รู้ว่าเบาะแสนี้หาโดยตรงไม่ได้ ต้องอนุมานออกมาเท่านั้นหรือเปล่า”
“เวลาจำกัดคือสวี่ฮวน”
เมื่อเห็นอวิ๋นมู่กับกู้หวยหันมามองพร้อมกัน ซ่งซุ่ยหานจึงอธิบายว่า “หรือจะพูดว่า เป็นอารมณ์ของสวี่ฮวน
ฉันเดาว่าถ้าฝ่าฝืนกฎหอพัก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคงไม่ใช่การถูกหักคะแนน แต่เป็นการทำให้อารมณ์ของสวี่ฮวนแย่ลง”
อวิ๋นมู่จนปัญญา “ถึงจะไม่ฝ่าฝืนกฎหอพัก ถ้าสวี่ฮวนจู่ ๆ นึกถึงเรื่องไม่สบายใจขึ้นมา อารมณ์ก็แย่ลงได้เหมือนกัน
เวลาจำกัดที่ควบคุมไม่ได้ขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นสำเนาตายแน่ซึ่งไอเทมพลังประหลาดมอบให้”
กู้หวยครุ่นคิด “มีเรื่องหนึ่งนะ ฉันนึกว่าตอนรับเครื่องนอนต้องใช้ใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนเพื่อยืนยันตัวตน แต่กลับไม่ต้องใช้
งั้นใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนมีไว้แค่ให้ฉันรู้ชื่อกับห้องพักของตัวเองในสำเนานี้หรือ?”