อาจเป็นเพราะกู้หวยเป็นคนแรกที่ออกไป ตอนเดินชมอาคารแต่ละหลังจึงไม่พบใครเลย และตอนนี้เธอก็เป็นคนแรกที่กลับมาเช่นกัน
บนจออิเล็กทรอนิกส์ที่วางอยู่บนโต๊ะยาวแสดงเวลา 10:45 น. ของช่วงเช้า
เมื่อเห็นกู้หวยกลับมา หลินเวยก็แนะนำสั้น ๆ ว่า “พวกเขาคือลูก ๆ ของทุกคน เด็กแต่ละคนอายุสิบสี่ปี”
กู้หวยมองเด็ก ๆ เหล่านั้นด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง
ก่อนข้ามมิติ เธอเคยดูรายการวาไรตี้คล้าย ๆ กัน ชื่อว่า “พ่อไปไหน” เด็ก ๆ ในรายการล้วนอายุระหว่างสามถึงแปดขวบ
แต่เด็ก ๆ ที่คณะละครสังเกตการณ์จัดมาให้กลับอายุสิบสี่ปีงั้นหรือ
อายุสิบสี่ก็ถึงวัยที่ลูกชายควรหลบแม่ ลูกสาวควรหลบพ่อแล้วกระมัง
ขณะที่กู้หวยกำลังสงสัยในชีวิต หลินเวยก็เรียกเด็กชายที่นั่งอยู่บนที่นั่งของกู้หวยให้ลุกขึ้น “กู้เหยา รีบลุกขึ้นสิ สละที่ให้แม่ของเจ้านั่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กชายที่ชื่อกู้เหยาก็ลุกขึ้นทันที เขายิ้มให้กู้หวยอย่างเป็นแบบแผน “ท่านแม่ เชิญนั่งขอรับ”
กู้หวยรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ไม่ว่าจะนั่งรถโดยสารหรือรถไฟใต้ดิน ก็ล้วนรณรงค์ให้เคารพผู้สูงอายุและเอาใจใส่เด็ก ต่อให้อายุสิบสี่ไม่ใช่เด็กเล็กแล้ว แต่ก็ยังเป็นผู้เยาว์
มีที่ไหนให้ผู้เยาว์สละที่นั่งให้ผู้ใหญ่กัน
อีกอย่าง พวกเขาก็ไม่ใช่แม่ลูกแท้ ๆ เสียหน่อย!
ยิ่งไปกว่านั้น เสียงเรียก “แม่” ของกู้เหยาทำเอากู้หวยขนลุกไปทั้งตัว รู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
สิ่งที่แปลกประหลาดไม่ใช่คำเรียก “แม่” เธอรู้จากป้ายชื่อมานานแล้วว่าตัวเองมีสถานะเป็นแม่