ย้อนเวลาตาย: ฉันกลายเป็นตำนานในไลฟ์เอาตัวรอด

ตอนที่ 47 เสียใจแล้ว เสียใจตั้งแต่ตอนนี้เลย

6 นาที· 1.5K คำ

กู้หวยรู้สึกว่าเด็ก ๆ แค่น่ารำคาญอยู่บ้าง แต่สำหรับผู้เล่นอีกห้าคน นี่ไม่ใช่แค่เสียงน่ารำคาญ หากเป็นการโจมตีทางจิตใจ

สือหยูทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงดุลูกสาวทันทีว่า “หยุดร้องได้แล้ว! นั่งเฉย ๆ ไม่ได้หรือไร ดูลูกชายของป้ากู้หวยสิ ว่านอนสอนง่ายเพียงใด เจ้าเอาอย่างเขาบ้างไม่ได้หรือ”

สิ้นคำ ลูกสาวของสือหยูก็เงียบลงทันที แต่ไม่นานก็เบ้ปาก พูดอย่างน้อยใจว่า “ป้ากู้หวยไม่ยอมนั่งเพราะมีเหตุผล แต่พ่อไม่มีเหตุผลนี่นา”

“เหตุผลอะไร”

“ป้ากู้หวยกินจานผลไม้จนอิ่ม นั่งแล้วไม่สบายท้องนี่นา”

แค่พิสูจน์ได้ว่านั่งแล้วไม่สบาย ก็ไม่ต้องนั่งแล้วสินะ

ผู้เล่นอีกห้าคนเข้าใจทันที แดนโทนี่คิดข้ออ้างได้ในพริบตา “ลูกเอ๋ย ก่อนพ่อกลับมา พ่อเผลอหกล้มจนริดสีดวงทวารแตก ให้ลูกนั่งแทนพ่อเถอะ”

ลูกสาวไม่ได้ขอให้เขาถอดกางเกงให้ตรวจ พอได้ยินดังนั้นจึงกลับไปนั่ง

สือหยูได้แรงบันดาลใจ จึงพูดหน้าตาเฉยว่า “พ่อเป็นต่อมลูกหมากอักเสบ นั่งนานไม่ได้ ก่อนลูกมาพ่อก็นั่งมาพักหนึ่งแล้ว ถึงตาลูกนั่งบ้างแล้วล่ะ”

ลูกสาวของสือหยูจึงกลับไปนั่งเช่นกัน

อีกสามคนที่เหลือก็สำแดงฝีมือกันเต็มที่

โพลีน่าให้เหตุผลว่า “แม่เป็นกลุ่มอาการกล้ามเนื้อรูปลูกแพร์ ควรนั่งให้น้อยและขยับร่างกายให้มาก ลูกชายคงไม่ทำให้แม่ลำบากหรอกใช่ไหม”

โอลิเวียแก้ตัวว่า “แม่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนเอวปลิ้น นั่งนานแล้วจะกดทับเส้นประสาท เพื่อแม่แล้ว ลูกนั่งแทนเถอะ ขอบใจนะลูกชาย”

ลาร์สคิดจนแทบสมองแตก “จริง ๆ แล้วข้อเข่าพ่อมีความผิดปกติ งอเข่าแล้วจะยิ่งสึกหรอและเจ็บปวด ลูกสาวคนดี นั่งอยู่ตรงนั้นก็พอ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป