ปั๋วจือหลีไม่ได้หยิบกล้องจิ๋วในห้องโรงแรมไปด้วยแน่นอน
เพราะมีโทรศัพท์จากโรงพยาบาล
เรียกตัวเธอกลับไประหว่างทาง!
ตอนที่จำใจต้องจากมา
เธอได้แต่ภาวนาว่าเมื่อคืนลมแรงฟ้ามืด จิ่งซื่อจะไม่รู้ว่าคนที่ร่วมหอลงโลงในค่ำคืนอลหม่านด้วยคือเธอ น้องสาวของคู่หมั้นคุณชายจิ่ง ผู้เป็นพี่ชายของอีกฝ่าย และยิ่งไม่รู้ถึงกล้องจิ๋วในห้อง!
เห็นชัด
คำภาวนาของนางไร้ผล
เพราะทันทีที่ปั๋วจือหลีออกจากโรงแรม จิ่งซื่อบนเตียงก็ตื่นขึ้น
ดวงตางามคู่นั้นปราศจากอาการซึมเซาเพิ่งตื่น กลับใสกระจ่างดุจบ่อน้ำลึกเยือกเย็น
นางหันศีรษะ
แตะรอยข่วนตื้นๆ ที่กระดูกไหปลาร้า
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มมิได้ส่องถึงดวงตา
นี่คือรอยที่ใครบางคนซึ่งโดนฤทธิ์ยาอย่างเต็มที่เมื่อคืน ข่วนทิ้งไว้บนเรือนร่างนาง ท่าทางดั่งสัตว์เล็กถูกปล่อยออกจากกรง
ปั๋วจือหลี
นางคิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นพวกว่านอนสอนง่าย
ก่อนหน้านี้ สองครอบครัวเจรจาเรื่องแต่งงานกัน จิ่งซื่อเคยพบนางสองสามครั้ง ทุกครั้งก็ผงกศีรษะทักทายอย่างสุภาพ ไม่เคยชายตามองมากไป ส่วนปั๋วจือหลีก็แต่งกายเรียบร้อย พูดจากระซิบกระซาบ เก็บตัวเงียบๆ ในมุมงานเลี้ยงอย่างไม่เป็นจุดสนใจ ไม่แย่งชิงอะไร
แต่เมื่อคืน
ปั๋วจือหลีที่อาบด้วยอารมณ์ปรารถนา เผยความตรงไปตรงมาเกือบดิบเถื่อน
ราวกับคนละคน
กับปั๋วจือหลีที่นางรู้จัก
"น่าสนใจ"
จิ่งซื่อพยุงกายลุก
เท้าเปล่าเหยียบพรม คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหม่ที่แขวนไว้ ดึงสวมพลางเดินเข้าห้องอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวราดลงมาตรงศีรษะ
นางครุ่นคิดแต่เรื่องเมื่อคืน
สภาพผีเข้าผีออกของปั๋วจือหลีนั้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าถูกวางยา
มีคน
ต้องการส่งปั๋วจือหลีที่ถูกวางยามายังเตียงนาง
แต่เหตุใดจึงเป็นนาง?
แล้วเหตุใดจึงเป็นนาง?
เมื่อนางก้าวออกจากห้องน้ำ สายตาก็พลันไปสะดุดกับช่อดอกไม้ประดับข้างตู้หัวเตียง แลเห็นจุดดำเล็กๆ สะท้อนแสงแวววาว เท้าจึงชะงัก
จิ่งซื่อสาวเท้าเข้าไปใกล้
ยื่นสองนิ้วคีบกล้องจิ๋วออกมาจากก้านดอก
ของในมือเล็กมาก ปราณีตมาก
รุ่นใหม่ล่าสุดในท้องตลาด
ภาพคมชัดสูง
จิ่งซื่อบีบกล้องตัวนั้น หมุนเล่นในมือ แววตาเย็นยะเยือกค่อยๆ วาบขึ้น
นางไม่ใช่คนโง่
ปั๋วจือหลีที่ถูกวางยา ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตที่ซ่อนกล้องจิ๋ว ทุกสิ่งเชื่อมโยงกันชี้ไปทางเดียวคือกับดัก
แต่คำถามคือ กับดักนี้เล็งเป้ามาที่ใคร?
ห้องนี้ แต่เดิมเป็นของพี่ชายนาง
เมื่อคืนเป็นเพียงเพราะพี่สะใภ้ในอนาคตของนาง ปั๋วจืออี้ สลับบัตรห้องพักกับนาง นางจึงพลิกผันมาได้อยู่ที่นี่
คิดถึงตรงนี้
ปลายนิ้วที่หมุนเล่นกล้องจิ๋วหยุดกลางอากาศ
แววตาเย็นชาของจิ่งซื่อ
ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยประกายอันตราย
ปั๋วจืออี้
คู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกับพี่ชายนาง คุณหนูลูกผู้ดีมีชื่อเสียงอ่อนโยนในแวดวงสังคม ในเรื่องนี้มีบทบาทอะไรกันแน่?
ครุ่นคิดพลาง จิ่งซื่อก็ยกยิ้ม
น่าสนใจ!
นางเก็บกล้องจิ๋ว
หลังจากสั่งเสียผู้จัดการโรงแรมให้ระวังผู้ที่จะย้อนกลับมายังห้องสวีตชั้นบนแล้ว
ที่ชั้นล่างของโรงแรม จิ่งซื่อหยิบมือถือ
กดเบอร์หนึ่ง
สายถูกตัดไปสองครั้งก็มีคนรับ เสียงสตรีผู้หงุดหงิดจากการนอนดังขึ้นว่า
“จิ่งซื่อ! นี่อย่างกับแกจะฆ่าฉัน! คืนนี้กว่าฉันจะได้นอนก็ตีสี่ตีห้าโว้ย! แกโทรมาถ้าดีกว่ามีธุระสำคัญจริงๆ เถอะ! ไม่งั้นฉันจะเล่นแกให้ตาย!”
ปมโทสะจากการอดนอน
ดังลอดจากลำโพง
จิ่งซื่อแค่ขมวดคิ้ว ยกมือถือออกห่าง
จึงเอ่ยปาก
"เซียนหนี่เอ้อ ช่วยสืบคนให้หน่อย"
"ปั๋วจืออี้ คู่หมั้นพี่ชายฉัน คุณหนูใหญ่ตระกูลปั๋ว ฉันขอข้อมูลทั้งหมดตั้งแต่เล็ก โอนย้ายบัญชี การใช้จ่ายในบัญชี ประวัติการโทร และความสัมพันธ์ทางสังคม"
"ละเอียดยิ่งดี"
"โดยเฉพาะสามเดือนที่คบหากับพี่ชายฉัน พบใครบ้าง ไปที่ไหนบ้าง"
"ขอทุกซอกทุกมุม"
"ส่วนค่าตอบแทน หนังที่เมื่อเร็วๆ นี้นายกำลังอลหม่านจัดทำนั่น ฉันจะมาเป็นนายทุนลงทุนให้"