พี่น้องสามคนกลับถึงบ้าน
เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู เหออวี้สุยก็ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตา "พี่คะ หนูได้ยินอาจารย์หยานพูด ใช่เขาไม่ให้เรากลับบ้านหรือเปล่าคะ?" เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
"ไม่มีอะไร เขาพูดเพ้อเจ้อ" เหออวี้จู้วางตาข่ายบนโต๊ะแปดเซียน แล้วหันไปปิดกลอนประตู
ในห้องหนาวจนตัวสั่น
"หิวแล้วใช่ไหม? พี่จะอุ่นกับข้าวให้ แล้วปั้นข้าวโพดปั้นสองอัน กินกับน้ำจิ้มไก่ฟอกาย" เหออวี้จู้เดินไปที่เตาอย่างชำนาญ ตักน้ำครึ่งทัพพีเทลงในหม้อ แล้วจุดไฟในเตา
ระหว่างรอน้ำร้อน เหออวี้จู้ตักแป้งข้าวโพดออกมาถ้วยเล็ก เขาไม่ได้ใช้น้ำอุ่น แต่ตักน้ำเย็นจากโอ่งข้าง ๆ มาหนึ่งทัพพี
มือซ้ายถืออ่าง มือขวากางนิ้วทั้งห้า น้ำไหลผ่านซอกนิ้วหยดลงมา
แผงควบคุมปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา: [ความชำนาญการทำอาหาร: 990/1000 (ระดับเริ่มต้น)]
สายตาเหออวี้จู้เริ่มร้อนแรง เขากลั้นหายใจ มือขวาพุ่งลงไปในอ่าง ข้อมือหมุน นิ้วมือนวดแป้งตามจังหวะที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง
นี่คือพื้นฐานที่พ่อของเขา เหอต้าชิง ทิ้งไว้ให้ แต่ก่อนเขามักรู้สึกว่ายาก วันนี้ พลังนั้นกลับเป็นธรรมชาติอย่างสมบูรณ์ในกล้ามเนื้อของเขา
แป้งกลิ้งไปมาบนฝ่ามือ ความชื้นกับเมล็ดข้าวหยาบผสมผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างการเสียดสี ไม่กี่ที ข้าวโพดปั้นที่ผิวเรียบและก้นบุ๋มเป็นร่องมาตรฐานก็เป็นรูปเป็นร่าง
[ความชำนาญการทำอาหาร +10]
[ยินดีด้วย โฮสต์เหออวี้จู้ ความชำนาญการทำอาหารถึง 1000 แต้ม]
[สกิลเลื่อนระดับ: การทำอาหาร (ระดับชำนาญ)]
บนหน้าผากรู้สึกเย็นสบาย
เหออวี้จู้หลับตา มือทั้งสองข้างยันไว้บนเตา ความรู้มากมายเกี่ยวกับห้องครัวหลังบ้านหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาอย่างท่วมท้น
การควบคุมไฟอย่างแม่นยำ อัตราส่วนเครื่องเทศ การพัฒนาของมีด ไม่เพียงแต่อาหารเสฉวนที่เขาคุ้นเคย แม้แต่การตุ๋นต้นหอมของอาหารซานตง การทำน้ำซุปของอาหารกวางตุ้ง ก็ถูกจารึกลงในกระดูกของเขาทั้งหมด
ฝีมือของเขาในตอนนี้ ต่อให้ไปอยู่หน้าเตาใหญ่ของร้านเฟิงจื๋อหยวน ก็สามารถยืนหยัดตำแหน่ง "เตาที่สาม" ได้อย่างมั่นคง เตาที่สามตอนอายุสิบห้า! ทั่วเมืองปักกิ่งหาแห่งที่สองไม่ได้!