เมื่อจานกระเบื้องสีขาวใบสุดท้ายในอ่างถูกล้างจนสะอาด
เหออวี้จู้ยืดตัวขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างเช็ดบนผ้ากันเปื้อนขาด ๆ ด้านหน้า หยดน้ำไหลอาบตามแก้มของเขา
แผงแสงสีน้ำเงินกะพริบอยู่ตรงหน้าเขา
[ความชำนาญงานบ้าน: 100/1000 (เบื้องต้น)]
[ความชำนาญการทำอาหาร: 990/1000 (เบื้องต้น)]
อีกแค่สิบคะแนน
เหออวี้จู้ถูมือ ฝ่ามือมีเหงื่อออก ต่างกันแค่สิบคะแนน เขาก็จะก้าวเข้าสู่ระดับชำนาญ คนทำครัวทั่วไปในเมืองสี่เก้าอาจจะต้องใช้เวลาสิบปีกว่าจะถึงระดับชำนาญ วันนี้ความรู้สึกของการจับทัพพีอยู่หน้าเตายังคงติดอยู่ในฝ่ามือ เขาหันไปมองเขียงที่ว่างเปล่า บนเขียงไม่มีแม้แต่เศษต้นหอมเหลืออยู่ ห้องโถงหน้าร้านปิดไฟแล้ว ครัวหลังปิดงานหมดแล้ว
เหออวี้จู้กัดฟันด่าเบา ๆ เลิกงานแล้ว ไม่มีวัตถุดิบให้เขาฝึกต่อ
เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด แม้แต่น้องชายแท้ ๆ ก็ไม่ได้ เขาต้องเก็บระบบนี้ไว้ในท้อง ทำกำไรเงียบ ๆ
ม่านผ้าฝ้ายที่นำไปสู่ห้องพักด้านหลังถูกเปิดออก
เถียนโหยวฝูถือตาข่ายออกมา ในตาข่ายมีกล่องอาหารอลูมิเนียมสามใบซ้อนกัน หนักหน่วง
“จู้จื่อ มานี่” เถียนโหยวฝูลดเสียงลง เรียกเหออวี้จู้
เหออวี้จู้เดินไปอย่างรวดเร็ว
เถียนโหยวฝูยัดตาข่ายใส่มือเหออวี้จู้: “เอาไป”
กล่องอาหารอลูมิเนียมแนบหน้าอกเหออวี้จู้ รู้สึกร้อนวาบ
“อาจารย์ นี่อะไร?” เหออวี้จู้ก้มหน้ามองตาข่าย
“ไก่ฟอกายครึ่งตัวที่แขกทานเหลือ กับจานเนื้อทอดที่วันนี้ฉันลองชิมเหลือ” เถียนโหยวฝูทำหน้าตาย “หัวหน้าพ่อครัวเท่านั้นที่มีสิทธิ์เอาเศษอาหารกลับบ้าน ไอ้หนูวันนี้ทำดี อนุมัติเป็นกรณีพิเศษ เอากลับไปให้สองตัวเล็กกินเพิ่มน้ำมัน อย่าไปโวยวายข้างนอก”