ม่านฟูกที่หน้าห้องโถงด้านตะวันออกของลานกลางถูกใครบางคนดึงเปิดออกอย่างแรง อี๋จงไห่สวมเสื้อคลุมหนาสีน้ำเงิน เดินก้มหน้าออกมา
อี๋จงไห่กวาดตามองความเละเทะบนพื้น
“จู้เอ๋อร์! แกรู้จักกฎกติกามั้ย!” อี๋จงไห่พูดเสียงดังวางมาด “ไม่ว่าของในบ้านจะหายอะไรไป มันก็เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ต้องคุยกัน! แกลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่? ลานเรายกย่องการรักเด็กและเคารพผู้ใหญ่ที่สุด หมัดนี้ของแกถ้าลงไป ต่อไปตระกูลเหอของแกจะเอาหน้าไปไว้ไหนในลาน?”
หมัดที่ซาจู้เพิ่งยกขึ้นค้างอยู่กลางอากาศ
เขาเป็นคนไม่กลัวใคร แต่กลัวคนอื่นจะเอาเรื่องน้องชายน้องสาวมาข่ม
เจียจางชื่อที่นอนอยู่บนพื้นเห็นท่าจะมีที่พึ่งมา ก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื้อตัวบวม ๆ สั่นเทาไปหมด
“เฒ่าอี๋พูดถูก! เหอต้าชิงเป็นเต่าแก่ ลูกหมาก็ไม่ดี!” เจียจางชื่อตบขาแล้วน้ำลายแตกกระจาย “วันนี้มันกล้าตีผู้ใหญ่ พรุ่งนี้ก็จะกล้าปล้น! ส่งตัวไปคณะกรรมการทหาร! ต้องเอาไปยิงทิ้ง!”
ซาจู้หน้ายื่นไปทั้งหน้า ชี้ไปที่หม้อเหล็กบนพื้นแล้วตะโกนว่า “หม้อเหล็กมันวางอยู่ตรงนี้! อักษรที่บ้านฉันใช้ยังสลักอยู่บนนั้น!”
เจียตงซวี่โผล่หัวออกมาด้านหลัง เอวตั้งตรง “คนที่ชื่อเหอนั้นมีเยอะแยะ นี่คือหม้อมือสองที่บ้านฉันซื้อเมื่อคืน! แกกล้าแตะนิ้วแม่ฉัน อาจารย์อี๋เห็นอยู่เต็มตา!”
เหออวี้เหลียงดูดน้ำมูก แล้วดึงเหออวี้สุยที่ตัวสั่นเพราะความหนาวมาซ่อนไว้ข้างหลัง
เขาก้มลงเก็บเศษถ้วยชามสองชิ้นที่เปื้อนคราบน้ำมันใส่กระเป๋าเล็ก แล้วเดินเหยียบอิฐสีเทา ทวนลมไปข้างหน้า
“ลุงอี๋พูดถูก!” เสียงเด็กใสแจ๋วดังไปทั่วลานกลาง
อี๋จงไห่ฝืนยิ้มออกมาสามส่วน “ยังไงเหลียงเอ๋อร์ก็ดูรู้เรื่องกว่า จู้ ดูสิ แกยังไม่เท่าน้องชายอายุหกขวบของแกเลย...”
พูดยังไม่ทันจบ เหออวี้เหลียงยกมือเล็ก ๆ ชี้ข้ามตัวอี๋จงไห่ไปที่เจียตงซวี่ที่หลบอยู่ข้างหลัง
“เราพูดกันตามกฎ ไม่ตีคนแก่” เหออวี้เหลียงพูดชัดถ้อยชัดคำ “พี่! ในเมื่อตีผู้ใหญ่ไม่ได้ ก็ตีเจียตงซวี่! ลุงอี๋สอนไว้ว่า แม่ทำผิด ลูกใช้หนี้! วันนี้ตีเจียตงซวี่จนพัง ถือว่าเขาทำแทนแม่!”
เพื่อนบ้านในลานทั้งหมดอึ้งไป
รอยยิ้มปลอมของอี๋จงไห่แข็งค้างบนใบหน้า ดูตลกยิ่งนัก
เจียจางชื่ออ้าปากค้าง ลืมแม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ได้เลย!” ตาซาจู้เป็นประกายทันที
เขาหันหลังทิ้งเจียจางชื่อ แล้วพุ่งเข้าใส่เจียตงซวี่ข้างหลังเหมือนวัวบ้า
“ไอ้ลูกหมา แกกล้า...” เจียตงซวี่รีบยกแขนขึ้นป้องกัน
เจียตงซวี่ทำงานหนักที่โรงงานรีดเหล็กมาสองปี ร่างกายใหญ่กว่าซาจู้เด็กอายุสิบห้าปีหนึ่งรอบ ทั้งสองชนกันเป็นก้อน ล้มกลิ้งลงไปในกองหิมะ เจียตงซวี่ได้จังหวะก่อน ใช้หมัดขวาเหวี่ยงเต็มแรงลงที่เบ้าตาของซาจู้
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น ตาซ้ายของซาจู้ช้ำเป็นรอยเขียวใหญ่
เหออวี้เหลียงยืนอยู่กลางลมหนาว มือเล็ก ๆ อยู่ในกระเป๋า เปลือกตาไม่กระพริบ
“บ้านเมืองลุกเป็นไฟแล้ว!” เจียตงซวี่พลิกตัวทับซาจู้ หมัดพุ่งตรงไปที่ใบหน้า “วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อหนีของแก!”
ซาจู้ทนหมัดสองสามที จมูกเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ความเจ็บไม่ได้ทำให้เขาหดหัว แต่กลับปลุกความดุร้ายในกระดูก การเคลื่อนไหวของวิชาบาจี้ฉวนระดับเริ่มต้นในสมอง ดันประสานกับการจดจำของกล้ามเนื้ออย่างยากเย็น
เขาใช้แขนซ้ายกั้นป้องกันหน้า ขาขวายกขึ้น สะโพกและเอวออกแรงอย่างรุนแรง
เข่ารุนแรงส่งขึ้นไปข้างบน!
กระแทกเข้าที่ท้องน้อยของเจียตงซวี่ เจียตงซวี่ร้องลั่น ท้องไส้ปั่นป่วน ท่าชกแตกหมด
ซาจู้คว้าไหล่เจียตงซวี่ไว้ บิดเอว พลิกตัวสลับตำแหน่ง
ตอนนี้ กลับเป็นเขาที่คร่อมเจียตงซวี่!
ซาจู้ยกมือขวาขึ้นสูง วิชาบาจี้ฉวนในสถานการณ์จริงถูกใช้จนคล่องแคล่ว
หมัดหนึ่งทุบลงที่ดั้งจมูกเจียตงซวี่! เลือดกระจาย
[ติ้ง! ผู้ใช้ เหออวี้จู้ ใช้วิชาบาจี้ฉวนระดับเริ่มต้น]
[กระตุ้นการตอบสนองของคนใกล้ชิด! โฮสต์ เหออวี้เหลียง ได้รับทักษะที่สูงขึ้นหนึ่งระดับ: บาจี้ฉวน (ระดับชำนาญ)!]
เสียงกลไกในหัวดังขึ้น เหออวี้เหลียงรู้สึกถึงความร้อนไหลผ่านร่างกายทั่วทุกส่วน เคล็ดลับการต่อสู้และวิธีออกแรงนับไม่ถ้วน ถูกยัดเข้าไปในร่างอย่างหนักหน่วง ตอนนี้แม้ร่างจะอายุแค่หกขวบ เขาก็สามารถใช้เทคนิคการออกแรงหักคางผู้ใหญ่ได้
“โอ๊ย จมูกฉัน! แม่! ลุงอี๋! ช่วยด้วย!” เจียตงซวี่ใช้มือปิดหน้า เตะไปมาบนหิมะ
ซาจู้จะหยุดได้ยังไง! มือซ้ายจับคอเสื้อเจียตงซวี่ไว้แน่น มือขวากำหมัดทุบลงไปไม่ยั้ง
“หมัดนี้แทนเหออวี้สุยกับเหออวี้เหลียง!”
“หมัดนี้ที่แกขนไม้กระดานที่นอนของบ้านฉันไป!”
“หมัดนี้ที่แกแย่งข้าวของบ้านฉัน!”
สามหมัดติดต่อกัน เบ้าตาเจียตงซวี่บวมช้ำเป็นลูกท้อเน่า ฟันหน้าหลุดออกมาสองซี่ เสียงร้องโหยหวนรั่ว ๆ
“ตงซวี่เอ๋ย!” เจียจางชื่อเหมือนหมูป่าถูกเหยียบหาง ร้องโหยหวยแล้วพุ่งเข้าไป “ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! ซาจู้ฆ่าลูกฉันแล้ว!”
เธอยื่นมืออ้วน ๆ พยายามคว้าผมของซาจู้
ซาจู้ไม่หันกลับมา มองไม่เห็นเป้าหมาย เตะสวนกลับไปด้านหลัง
พื้นรองเท้ากระแทกเข้ากับหน้าอ้วน ๆ ของเจียจางชื่อเต็มแรง! เธอร้องเสียงหลง กลิ้งลงไปตามทางลาดหลายเมตร ชนเข้ากับอ่างน้ำถึงจะหยุด
อี๋จงไห่ทนไม่ไหวอีกแล้ว เจียตงซวี่คือคนที่เขาเลือกไว้สำหรับดูแลยามแก่ ถ้าต่อยไปมากกว่านี้โดนเส้นเอ็น ต่อไปใครจะคอยดูแลเขาตอนแก่?
“มันบ้าไปแล้ว! พวกแกยืนดูเป็นหุ่นเชิดหรือไง! รีบแยกพวกมันออก!” อี๋จงไห่ตะโกนใส่คนที่มุงดู
ชายหนุ่มสองสามคนฝืนใจเข้าไป ออกแรงสุดชีวิตถึงจะดึงซาจู้ที่ตาทั้งสองข้างแดงก่ำออกมาได้
เจียตงซวี่นอนอยู่บนโคลน หน้าบวมเป็นหัวหมูสีม่วงแดง
เจียจางชื่อลุกขึ้นมา กอดลูกชายไว้แล้วร้องไห้โฮ “ไม่มีความยุติธรรมแล้ว! อาจารย์อี๋ต้องตัดสินให้ฉัน! ไปแจ้งคณะกรรมการทหาร ให้ทีมลาดตระเวนมาจับฆาตกรนี้เข้าคุก!”
อี๋จงไห่ก้าวยาว ๆ เข้ามา เขาหน้าเครียด จ้องไปที่เหออวี้จู้ที่หายใจหอบ
“จู้ แกก่อเรื่องใหญ่แล้ว” อี๋จงไห่กดเสียงต่ำ น้ำเสียงเข้มงวด “ตีคนจนบาดเจ็บสาหัส ถ้าแจ้งไปที่ถนนและคณะกรรมการทหาร อย่างน้อยแกก็ต้องติดคุกสามปี! ตอนนั้น น้องชายน้องสาวของแก จะหาข้าวกินไม่ได้ ตายโหงอยู่บนถนน!”
คำพูดนี้แทงเข้าเส้นตายของซาจู้พอดี
เขาหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง หันไปมองเหออวี้สุยที่หลบอยู่ข้างหลัง แล้วก็เหออวี้เหลียงอายุหกขวบ มือเท้าเริ่มเย็นเยียบ ใช่แล้ว ถ้าตัวเองถูกจับ สองตัวเล็กนี่จะอยู่ยังไง?
อี๋จงไห่มองสีหน้าซาจู้ กำลังจะพูดต่อเพื่อควบคุมตระกูลเหอไว้ในมือ
เหออวี้เหลียงเดินขาสั้น ๆ มาหยุดตรงหน้าอี๋จงไห่
“ลุงอี๋ เมื่อกี้คุณบอกว่าพี่ฉันจะต้องติดคุก?”
อี๋จงไห่ก้มมองเด็กน้อย แล้วพูดช้าลง “เหลียงเอ๋อร์ พี่แกตีคนบาดเจ็บเป็นเรื่องจริง เรียกว่าทำร้ายร่างกายโดยเจตนา”
“งั้นการบุกเข้าบ้านเพื่อขโมยเรียกว่าอะไร? ผมเคยได้ยินลุงหวังที่เฝ้าประตูถนนพูด ว่าการลักทรัพย์เข้าบ้าน ถ้าจำนวนมากและฉวยโอกาสจากความเดือดร้อน หม้อเหล็กใบใหญ่ นี่รวมทั้งชุดเครื่องนอน จำนวนเท่านี้ พอให้แม่ลูกตระกูลเจียไปสับหินที่ตะวันตกเฉียงเหนือหลายปีได้เลยมั้ย?”
เขางอหน้าขึ้นมองอี๋จงไห่อย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
“หรือว่า เราจะไปคณะกรรมการทหารตอนนี้เลย ดูว่าพี่ฉันตีคนเดี๋ยวต้องเสียค่าหมอขังไม่กี่วันหนักกว่า หรือพวกเขาขโมยของทั้งหมดในบ้านเราแล้วต้องโดนตัดสินหนักกว่า?”
เหออวี้เหลียงยื่นมือชี้ไปที่เจียจางชื่อบนพื้น
“แถมให้ลุงหวังหน่วยลาดตระเวนถือปืนไปค้นบ้านตระกูลเจียด้วย ดูว่าไม้กระดานแข็งผืนนั้นของบ้านฉัน ยังอยู่ข้างในหรือเปล่า”
สีหน้าอี๋จงไห่ดำคล้ำทันที เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ
นี่มันคำพูดที่เด็กอายุหกขวบจะพูดได้ที่ไหน! ทุกคำเฉียบขาดถึงตาย!
เสียงร้องไห้ของเจียจางชื่อหยุดค้างอยู่ในลำคอ ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา
เหออวี้เหลียงโยนเศษภาชนะลงในหิมะอย่างไม่ไยดี
เสียงกระทบกันใสกังวาน ดังก้องไปทั่วลาน
ซาจู้เช็ดเลือดที่มุมปาก ยิ้มกว้างออกมา มีคำพูดของน้องชายค้ำประกัน เขาจะกลัวอะไร!
อี๋จงไห่สมองตื้อไปหมด แผนการที่คิดอยู่นาน กลายเป็นเรื่องตลกต่อหน้าเด็กอมมือคนนี้