เซี่ยเนี่ยนอันก้มหน้า ถอนหญ้าไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ในหัวเอาแต่คิดว่าถ้าวันหน้ามีใครเลียนแบบวิธีของเฝิงเว่ยกั๋ว เธอจะรับมืออย่างไร
ซูเถายืนนิ่งอยู่กับที่ พลางนึกถึงนิยายยุคสมัยที่เคยอ่านในชาติก่อน ในนั้นมีนางเอกบางคนพลัดตกน้ำโดยไม่คาดคิด แล้วพระเอกช่วยไว้ ก่อนเธอจะตอบแทนด้วยการแต่งงานด้วยจริง ๆ
หากพล็อตนิยายเกิดขึ้นในชีวิตจริง คงยากที่จะยอมรับได้ ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร และไม่รู้ว่าฝ่ายชายเป็นคนแบบไหน
แค่เพราะตกน้ำที่ถูกวางแผนไว้ครั้งเดียว ชีวิตหลังจากนั้นก็ถูกคนอื่นควบคุม ซูเถ้าคิดแล้วก็รู้สึกหวาดกลัว หากเป็นแบบนั้นจริง ต่อไปเธอคงไม่กล้าไปริมแม่น้ำอีก
ระหว่างที่เรื่องยังไม่รู้ผล ทั้งสามคนที่ไปเรียนที่สถานีเครื่องจักรการเกษตรก็ปิดภาคเรียนกลับมาแล้ว ซูเถามองจักรยานที่โจวหลานขี่กลับมา พลางจิ๊ปากสองครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ
“โจวหลาน จักรยานคันนี้มายังไง อย่าบอกนะว่าเธอซื้อเอง”
ซูเถาทำสีหน้าราวกับจะบอกว่าอย่าคิดหลอกฉันได้ ทำเอาโจวหลานหัวเราะลั่น
“พี่ชวนให้ฉันยืมมาขี่น่ะ”
เซี่ยเนี่ยนอันเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง แล้วถามอย่างจริงจังว่า “ทำไมเขาถึงให้ของมีค่าขนาดนี้เธอยืมล่ะ”
โจวหลานเห็นว่าทั้งสองเป็นห่วง จึงอธิบายว่า “ฉันเอาของไปฝากไว้กับเขานิดหน่อยใช่ไหม เขาเลยให้ฉันเอาจักรยานของเขามาขี่ จะได้วางใจ เป็นการค้ำประกันกันและกัน แบบนี้ทั้งสองฝ่ายก็สบายใจ”
ซูเถามองจักรยานอย่างละเอียด รถไม่ใช่ของใหม่เอี่ยม อย่างน้อยก็ยังใหม่ราวแปดส่วน ดูดีกว่าคันของถังจิ่งสิงเสียอีก