ผู้ใหญ่บ้านกระแอมเบา ๆ แล้วเหลือบมองเฝิงเว่ยกั๋ว
“เยาวชนผู้มีการศึกษาเฝิง ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว พวกเธอตกลงกันว่ายังไง วันนี้ต้องบอกฉันให้ชัดเจน”
“ช่วงหลายวันมานี้ข้างนอกเขาลือกันยังไง พวกเธอก็คงได้ยินกันหมดแล้ว”
“ถ้าปล่อยให้ลือกันต่อไป ชื่อเสียงของเยาวชนผู้มีการศึกษาหยางก็ป่นปี้หมดแน่”
หยางเสี่ยวฉินสะอื้นเบา ๆ พลางชำเลืองมองเฝิงเว่ยกั๋วข้างกายด้วยแววตาตัดพ้อและขุ่นเคือง ก่อนก้มหน้าเงียบ
ซูเถาที่เห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหยางเสี่ยวฉินถึงกับหยุดเคี้ยวมันเทศแห้ง
หยางเสี่ยวฉินคนนี้ไม่ใช่ว่าไม่อยากแต่งงานกับเฝิงเว่ยกั๋วหรอกหรือ?
แล้วตอนนี้ทำไมดูไม่เหมือนอย่างนั้นล่ะ!
หลายวันมานี้เกิดเรื่องอะไรที่เธอไม่รู้หรือเปล่า?
เฝิงเว่ยกั๋วทำท่าไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ผมยังไงก็ได้”
“ดูสิ แบบนี้ผมก็นับว่า ‘ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความกล้าหาญ’ แล้วใช่ไหม”
“คราวก่อนซูเถากับคนอื่น ๆ ยังได้รางวัลเลย ผมก็ควรได้สักชิ้นเหมือนกันหรือเปล่า?”
ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าทางหน้าด้านของเฝิงเว่ยกั๋ว ก็โมโหจนสบถออกมาตรง ๆ
“รางวัลกับผีน่ะสิ!”
“แกทำลายชื่อเสียงของเยาวชนผู้มีการศึกษาหยางจนย่อยยับ ยังจะมาพูดว่า ‘ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความกล้าหาญ’ อีก ฉันไม่แจ้งความว่าแกลวนลามคนก็บุญหัวแล้ว!”
เฝิงเว่ยกั๋วแย้งว่า “ผู้ใหญ่บ้าน พูดได้ยังไงว่าผมลวนลามคน!”
“ถ้าแกไม่ได้ลวนลาม แล้วตอนช่วยคนถึงต้องถอดเสื้อผ้าหมดทำไม?”
“ความคิดสกปรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของแกน่ะ คิดว่าทุกคนไม่รู้หรือไง!”
เฝิงเว่ยกั๋วถูกผู้ใหญ่บ้านพูดจนรู้สึกผิด รีบก้มหน้าลง เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองทำได้แนบเนียนดี แล้วทำไมผู้ใหญ่บ้านถึงพูดราวกับรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปล่ะ