เหวินจิ้งเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
“ปกติฉันกลัวผิวคล้ำ เลยจะใส่เสื้อเชิ้ตเพิ่มอีกตัวค่ะ”
“วันนี้ฉันขึ้นไปบนเขาแล้วเผลอล้มพอดี บังเอิญเจอหยางเสี่ยวฉินเข้า เลยทำเสื้อของเธอขาดค่ะ”
“ตรงที่เสื้อเธอขาดเป็นรอยใหญ่ ใส่ต่อไม่ได้แน่ ฉันเลยเอาเสื้อที่มีเกินมาให้เธอแทนค่ะ”
ซูเถาเสริมพร้อมรอยยิ้ม “ป้าคะ เรื่องนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวสือโถวด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะกบของเขา เรื่องวันนี้คงไม่รู้ว่าจะลงเอยยังไงจริง ๆ”
เหวินจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย
เผยซูเฉินจึงบอกทันทีว่าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เสี่ยวสือโถว
ตอนที่พวกเขาหลายคนมาถึงเรือนพักปัญญาชน หยางเสี่ยวฉินก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งเหม่ออยู่บนเตียงเตา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นซึ่งไม่ได้ไปริมแม่น้ำสงสัยมากว่าเธอเป็นอะไร ถามอยู่ตั้งนาน หยางเสี่ยวฉินก็ไม่พูดสักคำ
ผู้ใหญ่บ้านให้คนไปตามหยางเสี่ยวฉินกับเฝิงเว่ยกั๋วมาที่ห้องกินข้าว ภายในห้องมีตะเกียงน้ำมันส่องแสงสลัว ภายใต้แสงสว่างอันจำกัดนั้น ไม่มีใครรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้เลย
“สหายหยาง เรื่องวันนี้ เธอคิดจะจัดการยังไง?” ผู้ใหญ่บ้านถาม
หยางเสี่ยวฉินก้มหน้าสะอื้นไห้ ไม่พูดอะไรสักคำ
ผู้ใหญ่บ้านหันไปมองเฝิงเว่ยกั๋ว “สหายเฝิง นายคิดว่ายังไง?”
เฝิงเว่ยกั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้ใหญ่บ้านครับ เรื่องวันนี้ผมทำความดีช่วยคนไว้นะครับ”
“ถ้าไม่ใช่ผม ชีวิตของหยางเสี่ยวฉินคงจบไปแล้ว”
เปลือกตาที่หลุบลงของหยางเสี่ยวฉินบดบังความโกรธในดวงตาไว้
หากระหว่างทางมาที่นี่ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้รู้เรื่องคร่าว ๆ แล้ว ตอนนี้เขาคงต้องเอ่ยชมเฝิงเว่ยกั๋วไปสักยก