ผู้ใหญ่บ้านมองซูเถาอย่างพูดไม่ออก เพิ่งรอดพ้นจากความตายมาแท้ ๆ ยังซุกซนได้ขนาดนี้ นอกจากซูเถาแล้วคงไม่มีใครอีก
“อะไร เธออยากถูกส่งกลับไปสำนักงานจัดการเยาวชนผู้มีการศึกษาด้วยหรือไง?”
หา?
ไม่ได้ส่งกลับเมืองหรอกหรือ!
“ลุงใหญ่ หนูไม่อยากกลับเมือง หนูยังอยากช่วยสร้างหมู่บ้านหลิวเจียถุนของพวกเราต่อไปนะ”
ซูเถาส่ายหน้ารัว ๆ จนหัวสั่นดุ๊กดิ๊กเหมือนกลองป๋องแป๋ง
“อยู่นิ่ง ๆ!”
ผู้ใหญ่บ้านถลึงตาใส่ซูเถาอย่างหงุดหงิด
“เยาวชนผู้มีการศึกษาหยาง เธอคิดว่ายังไงบ้าง?”
หยางเสี่ยวฉินหยุดร้องไห้ กัดริมฝีปากล่างแล้วมองผู้ใหญ่บ้านอย่างขอความช่วยเหลือ
พอหลี่ซิ่วหลานเห็นสายตาของหยางเสี่ยวฉิน ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ใครเขามองตาเฒ่าคร่ำครึแบบนั้นกัน มีที่ไหนกันที่หญิงสาวดี ๆ จะมองผู้ชายแก่ ๆ แบบนี้
“เยาวชนผู้มีการศึกษาหยาง เธอมีปัญหาที่ตาหรือเปล่า ให้ฉันหาหมอมารักษาตาให้ไหม?”
เห็นหยางเสี่ยวฉินทำท่าจะร้องไห้อีก หลี่ซิ่วหลานที่ปกติใจเย็นแค่ไหนก็เริ่มทนไม่ไหว
“อย่าร้องเลย ข้างนอกมีคนมองอยู่เต็มไปหมด! ถ้าคนไม่รู้เห็นเข้า คงคิดว่าพวกเรารังแกเธอ”
“เป็นผู้หญิงดี ๆ แท้ ๆ ไม่หัดทำแต่เรื่องดี ดันไปเรียนรู้ท่าทีไม่เหมาะสมมาทำไม”
“แค่ก ๆ”
ผู้ใหญ่บ้านรีบขัดหลี่ซิ่วหลานไว้ ถ้าคำพูดนี้แพร่ออกไป เรื่องจะใหญ่โตเอาได้
หลี่ซิ่วหลานเองก็รู้ว่าพูดผิด รีบหุบปากแล้วหันหน้าไปทางอื่น ไม่มองหยางเสี่ยวฉินอีก
“เยาวชนผู้มีการศึกษาหยาง ที่พวกเราถามความเห็นเธอ ก็เพราะคิดถึงเธอ ไม่ได้บังคับให้เธอทำอะไร”
“ถ้าเธอไม่อยากแต่งกับเฝิงเว่ยกั๋ว พรุ่งนี้ฉันจะบอกทุกคน ให้เลิกพูดจาเหลวไหลกันเสียที”