หลิวเฟิ่งเสียเช็ดน้ำตาให้แม่ ขอบตาของตัวเองก็แดงก่ำ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
จางเฉียวอวิ๋นยิ้มปลอบ “เรื่องร้าย ๆ ผ่านไปแล้ว ชีวิตดี ๆ ของเฟิ่งเสียยังรออยู่ข้างหน้านะ”
“ฉันจะช่วยหาแฟนดี ๆ ให้เฟิ่งเสียเอง”
พูดจบถึงนึกขึ้นได้ว่าเฟิ่งเสียไม่ชอบฟังเรื่องนี้ จึงรีบหุบปากอย่างเก้อเขิน
หลิวเฟิ่งเสียยิ้มพลางคว้ามือพี่สะใภ้ไว้ “งั้นฉันขอบคุณพี่สะใภ้ไว้ก่อนนะ พี่ต้องช่วยหาคนดี ๆ ให้ฉันจริง ๆ ล่ะ”
จางเฉียวอวิ๋นเห็นว่าหลิวเฟิ่งเสียก้าวผ่านเรื่องนั้นมาได้จริง ๆ ดวงตาก็พลันแสบร้อน น้ำเสียงสะอื้นขณะรับปากซ้ำ ๆ
ตอนเธอแต่งเข้าบ้าน หลิวเฟิ่งเสียยังเด็กกว่าเสี่ยวสือโถวที่บ้านเธอเสียอีก เธอเป็นคนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก พอเห็นเด็กที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือถูกเอาเปรียบ เธอก็เจ็บปวดกว่าใคร
“กู้เว่ยตงมันไม่ใช่คนจริง ๆ!”
“ถุย!”
หลี่ซิ่วหลานพูดด้วยว่า “ฉันว่าหลิวหย่งกั๋วก็ไม่ใช่คนดีอะไร ร้ายเงียบ ๆ เหมือนกัน”
“สองคนนี้ คนหนึ่งร้ายออกหน้า อีกคนร้ายลับหลัง ฉันว่ายังไงก็ไม่ใช่คนดีทั้งคู่” หลิวหย่งกั๋วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
หลี่ซิ่วหลานกระแอม ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องฝางฝาง เราจะจัดการยังไงดี?”
“บอกลุงหลิวกุ้ย เขาจะไหวไหม?”
แค่หลิวหย่งกั๋วนึกถึงท่าทางร้องไห้กระจองอแงของหลิวกุ้ยก็ปวดหัวแล้ว
จางเฉียวอวิ๋นเสนอว่า “ไม่งั้นบอกป้าหลิวกุ้ยดีไหม?”
หลี่ซิ่วหลานหัวเราะเยาะ “เธอเพิ่งบอกป้าเขาไป ขากลับทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมด แล้วชื่อเสียงของฝางฝางจะเหลืออะไร ต่อไปจะหาคู่แต่งงานยังไง?”