เพราะคนในลานหน้าบ้านมีเยอะเกินไป ซื้อเนื้อมาแค่ครึ่งกิโลก็แบ่งไม่พอแล้ว ต่อให้เผยซูเฉินอยากซื้อขึ้นมา ทั้งคู่ก็คงแบ่งกันกินได้ไม่กี่คำ สุดท้ายอาจถูกมองเป็นคนโง่ที่ยอมจ่ายเงินให้คนอื่นเสียเปล่าอีกด้วย
พอฟังเผยซูเฉินอธิบาย เหวินจิ้งก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ช่วงเร่งเพาะปลูกทุกคนเหนื่อยจนไม่อยากขยับ แค่มีข้าวกินก็ดีถมไปแล้ว ใครจะไปใส่ใจเรื่องพวกนี้กัน
ตอนนี้งานไม่ยุ่งแล้ว เผยซูเฉินจึงคิดว่าถึงเวลาแยกกันกินข้าวเสียที ถ้าย้ายออกไปอยู่ข้างนอกได้ก็คงดีที่สุด
อย่าเห็นว่าคนในลานหน้าบ้านมีไม่มาก แต่แต่ละคนก็มีความคิดของตัวเองไม่น้อย
เรื่องวันเกิดของซูเถา ทุกคนเพิ่งรู้กันกะทันหัน เซี่ยเนี่ยนอันกับคนอื่น ๆ จึงเตรียมอะไรล่วงหน้าไม่ทัน พวกเขาเลยปรึกษากันว่าจะช่วยกันออกอาหารคนละอย่าง แล้วทำมื้อดี ๆ สักมื้อ ให้ทุกคนได้กินของอร่อยไปด้วยกัน
ต่อไปถ้าคนอื่นมีวันเกิด ก็ทำแบบนี้เหมือนกัน จะได้ไม่ต้องปวดหัวว่าจะซื้อของขวัญอะไร
ตอนกินข้าว คนอื่น ๆ ได้กินแค่บะหมี่น้ำใส มีเพียงซูเถาที่ได้กินบะหมี่ราดหน้าเนื้อ เห็นชัดว่าแยกทำให้เธอคนเดียว ด้านบนยังมีไข่ดาวสีเหลืองทองสองฟองด้วย
“ที่นี่ไม่มีเค้ก ก็เลยใช้ขนมไข่แทนแล้วกันนะ”
เซี่ยเนี่ยนอันยกจานออกมา บนนั้นมีขนมไข่วางอยู่ห้าชิ้น ตรงกลางจานปักเทียนเล่มใหญ่สีแดงไว้หนึ่งเล่ม
“ซูเถา รีบอธิษฐานแล้วเป่าเทียนเร็ว”
ซูเถาที่ได้ฉลองวันเกิดแบบนี้เป็นครั้งแรกหลับตาลง เพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตา
ชาติที่แล้วเธอเป็นเด็กกำพร้า ตอนเด็กไม่มีใครจัดวันเกิดให้ พอโตขึ้นก็มัวแต่วุ่นวายหาเลี้ยงชีพ ไม่มีเวลาฉลองวันเกิด พอมีเงินแล้ว เธอกลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันเกิดของตัวเองคือวันไหน