เห็นซูเถาไม่เศร้าเท่าเดิมแล้ว เซี่ยเนี่ยนอันก็ยิ้มพลางชี้เสื้อของตัวเอง “เธอทำเสื้อตัวนี้เปียก พรุ่งนี้ต้องซักให้สะอาดด้วยนะ”
ซูเถาตาแดงก่ำ พยักหน้ารัว ๆ รับปากว่าจะซักให้หอมฟุ้งแน่นอน
พอซูเถาหยุดร้องไห้ โจวหลานถึงค่อยถามเสียงเบา “ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ โดนเฝิงเว่ยกั๋วพวกนั้นทำให้โมโหหรือเปล่า?”
“ไม่งั้นฉันไปช่วยอัดพวกเขาสองคนสักยกดีไหม?”
ซูเถารีบโบกมือ “ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับพวกเขา”
“คือว่า... จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดตัวเอง” ซูเถาก้มหน้า พูดอย่างเขินอาย “คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวทุกคนเองนะ”
“วันเกิดเธอเหรอ?”
เซี่ยเนี่ยนอันกับโจวหลานอุทานขึ้นพร้อมกัน
ซูเถาเกาหัวอย่างกระดากใจ “ช่วงนี้ยุ่งมาก ฉันเลยลืมไปเลย”
โจวหลานยิ้มกล่าว “งั้นฉันต้องคิดดี ๆ แล้วว่าจะซื้ออะไรให้เธอ”
“นี่เป็นวันเกิดครั้งแรกของเธอตั้งแต่มาอยู่เรือนพักปัญญาชน จะทำส่ง ๆ ไม่ได้นะ”
เซี่ยเนี่ยนอันพยักหน้าเห็นด้วย
ทั้งสองคนไม่รอให้ซูเถาปฏิเสธก็พากันออกไปอย่างรวดเร็ว ซูเถารู้ว่าปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงปล่อยให้พวกเธอไปตามใจ ส่วนตัวเองก็เริ่มคิดแล้วว่าคืนนี้จะกินอะไรดี
วันเกิดทั้งที ยังไงก็ต้องกินบะหมี่อายุยืน
เมื่อวานเพิ่งเสร็จช่วงเร่งเพาะปลูก เนื้อหมู 10 ชั่งที่ระบบให้เป็นรางวัล เธอยังไม่มีโอกาสกินพอดี เอาออกมาสักหน่อยทำหมูตุ๋นน้ำแดงก็แล้วกัน
ทำลูกชิ้นหมูน้ำอีกอย่าง ผัดเห็ดหูหนูกับไข่อีกจาน แล้วก็วุ้นเส้นผัดหมูสับ ชักอยากกินไข่ตุ๋นขึ้นมาแล้ว ทำอีกถ้วยด้วยดีไหมนะ