ในยุคนี้ แค่เป็นไข้ก็ถึงตายได้เลยนะ!
ไม่มีร้านขายยาได้ยังไงกัน?
“ระบบ หลังอัปเกรดครั้งหน้า จะมีร้านขายยาไหม?”
ซูเถาป่วยจนหมดเรี่ยวแรง คุยกับระบบเสียงอ่อน
รออยู่นาน ระบบก็ยังไม่ตอบ จนซูเถาคิดว่ามันคงไม่ยอมตอบแล้ว ระบบถึงพูดขึ้นว่า “โฮสต์ เมื่อกี้ฉันไปตรวจสอบมาแล้ว เรื่องนี้ต้องทำภารกิจลับให้สำเร็จก่อน”
“ภารกิจลับเหรอ?”
“หมายความว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่างานอะไรสินะ?”
ระบบใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ยืนยันว่ามันไม่รู้จริง ๆ การไม่ตอบเป็นความดื้อรั้นครั้งสุดท้ายของมัน
เดิมทีซูเถาคิดว่าจะขอลาหัวหน้ากองในวันรุ่งขึ้น แล้วให้โจวหลานพาไปโรงพยาบาลฉีดยา ถ้าท้องเสียจนขาดน้ำขึ้นมาคงแย่แน่
เธอยังใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ไม่พอเลยนะ!
ใครจะรู้ว่าเช้าวันต่อมา ฝนตกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แถมยิ่งตกก็ยิ่งหนัก ซูเถาคาดว่าฝนคงไม่หยุดไปทั้งวัน
เพราะฝนตก ทุกคนจึงไม่ต้องออกไปทำงาน แต่ซูเถาก็ไปโรงพยาบาลไม่ได้เหมือนกัน
พอถึงเที่ยง โจวหลานเห็นซูเถายังไม่ออกจากห้อง จึงเดินมาเคาะประตู เคาะอยู่นานกว่าซูเถาจะค่อย ๆ เปิดออก
พอเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียวของซูเถา โจวหลานถึงรู้ว่าเธอป่วย
“ตายจริง เธอเป็นอะไรไปเนี่ย?” พอได้ยินเสียงอุทานของโจวหลาน คนอื่น ๆ ก็ออกมาจากห้องเช่นกัน
“ซูเถาเป็นอะไรไป?” เซี่ยเนี่ยนอันถามพลางเดินออกมา
พอเดินมาถึงหน้าห้องซูเถา ก็สะดุ้งกับใบหน้าซีดขาวของอีกฝ่าย
“เป็นอะไรไป?”
เซี่ยเนี่ยนอันถามไปพลางยื่นมือแตะหน้าผากซูเถา ดูว่าเธอมีไข้หรือเปล่า