“จวิ้นเจี๋ย จวิ้นเจี๋ย” เจียงหมิงหย่วนเขย่าตัวอู๋จวิ้นเจี๋ยที่นอนอยู่ข้าง ๆ อย่างกระวนกระวายใจ
อู๋จวิ้นเจี๋ยตื่นอยู่แล้ว แค่แกล้งหลับมาตลอด พอรู้สึกว่าเจียงหมิงหย่วนเขย่าตัว เขาจึงจำต้องลืมตาขึ้น
“หมิงหย่วน มีอะไรเหรอ”
อู๋จวิ้นเจี๋ยขยี้ตาแล้วหาว ทำท่าราวกับเพิ่งตื่นนอน
“เฝิงเว่ยกั๋วหายไปแล้ว”
“อาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้มั้ง” อู๋จวิ้นเจี๋ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เจียงหมิงหย่วนพูดด้วยความหวาดกลัว “เมื่อกี้ฉันได้ยินคนตะโกนว่ามีขโมยอยู่หลังบ้าน นายว่าเฝิงเว่ยกั๋วจะไปหาเรื่องซูเถากับพวกเธอที่หลังบ้านหรือเปล่า”
“ไม่น่าใช่มั้ง”
พออู๋จวิ้นเจี๋ยได้ยิน สมองก็พลันตึงเครียด ไอ้โง่นั่นคงไม่ได้ไปหาซูเถาจริง ๆ หรอกนะ!
อยากตายเร็วขนาดนั้นเลยหรือไง!
เขาได้ยินเสียงตะโกนของหยางหย่งเมื่อครู่เหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับเฝิงเว่ยกั๋ว
วันนั้นตอนซูเถาทุบตีหยางเสี่ยวฉิน เฝิงเว่ยกั๋วกลัวจนไม่กล้าออกจากห้องด้วยซ้ำ ด้วยความกล้าแค่นั้น ต่อให้อู๋จวิ้นเจี๋ยถูกตีให้ตายก็ไม่เชื่อว่าเฝิงเว่ยกั๋วจะกล้าไปยั่วโมโหซูเถา
อู๋จวิ้นเจี๋ยรู้ว่าเฝิงเว่ยกั๋วออกไปข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าไปทำอะไร เขาคิดว่าเฝิงเว่ยกั๋วออกไปกลางดึกแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดี จึงตั้งใจรอดูว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเมื่อไร
ใครจะไปคิดว่าเขาจะไปถึงหลังบ้านล่ะ!
อู๋จวิ้นเจี๋ยอยากรู้เป็นพิเศษว่าเฝิงเว่ยกั๋วไปหาเรื่องซูเถาที่หลังบ้านจริงหรือเปล่า แววตาเป็นประกายวาววับอย่างคนรอดูเรื่องสนุก ก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่งตัว