เฝิงเว่ยกั๋วถูกซ่วนจื่อกับเอ้อร์หุนจื่อผลักไปมา ทั้งสองเร่งให้เขารีบตอบคนข้างนอก
เฝิงเว่ยกั๋วมองซ่วนจื่อที เอ้อร์หุนจื่อที ก่อนจะถามคนที่อยู่นอกประตูอย่างประหม่า
“ถ้าฉันทำตามที่บอก คุณจะปล่อยฉันออกไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
“รับรองว่าจะไม่ตีฉันใช่ไหม?”
“จริง ฉันไม่ตีคุณ” ซูเถาตอบอย่างฉะฉาน ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใหญ่บ้านได้พูด
ซูเถาแนบหูกับประตู ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวข้างในอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตะโกนถามว่า “พวกคุณมัดกันเองแล้วหรือยัง?”
เฝิงเว่ยกั๋วเหลือบมองคนข้างกาย แล้วขยับออกห่างเล็กน้อย ก่อนตะเบ็งเสียงตอบ “มัดแล้ว รีบเปิดประตูสิ”
เซี่ยเนี่ยนอันดึงผู้ใหญ่บ้านที่ยังทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างไปด้านข้าง แล้วค่อย ๆ ย่องไปที่หน้าประตู ใช้ไฟฉายส่องวูบไปอีกฝั่งของประตู
ซูเถาเข้าใจสัญญาณ จึงขยับไปยืนตรงนั้น ยกอิฐในมือขึ้นสูง ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
ท่าทางของทั้งสองทำให้คนที่มุงดูอยู่พากันงุนงง
เซี่ยเนี่ยนอันเหลือบมองอิฐในมือซูเถาแล้วอมยิ้ม ค่อย ๆ ปลดแม่กุญแจที่ประตู ก่อนจะถีบประตูเปิดผาง แล้วก้าวเข้าไปทันที
ไหนตกลงกันว่าจะรอให้คนข้างในออกมาก่อนล่ะ?
ทำไมถึงเข้าไปแล้วล่ะ?
ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย บนพื้นตรงหน้าประตูก็มีคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่แล้ว เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะอ้าปากด่าทอ
ซูเถายิ้มพลางสบตากับคนที่นอนอยู่บนพื้น อีกฝ่ายยังมึนงงไม่หาย อิฐในมือเธอก็ฟาดลงไปแล้ว
หัวของเขาถูกอิฐฟาดเข้าให้ เสียงด่าทอพลันเงียบกริบ