หลิวเฟิ่งเสีย ลูกสาวบ้านผู้ใหญ่บ้านเรียนจบมัธยมปลายได้ แถมพี่ชายกับพี่สะใภ้ในบ้านก็ไม่ได้คัดค้าน ซูเถาจึงดูออกว่าคนในหมู่บ้านให้ความสำคัญกับผู้หญิงไม่น้อย
“ไปกันเถอะ วันนี้พวกเราจัดเลี้ยงส่งโจวหลานกันดี ๆ” เซี่ยเนี่ยนอันพูดยิ้ม ๆ
ตอนเย็นสาว ๆ ทั้งสามคนเตรียมทำเกี๊ยวกิน ระหว่างปั้นเกี๊ยว ซูเถาอดไม่ไหว ในที่สุดก็ถามเรื่องที่ค้างคาใจมานาน
“โจวหลาน เธอส่งเงินกลับบ้านหรือยัง?”
โจวหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปั้นเกี๊ยวในมือจนเสร็จ แล้วค่อย ๆ ตอบว่า “ฉันไม่ได้ส่ง”
“แต่ฉันเขียนไปบอกที่บ้านว่าตอนนี้ใช้ชีวิตต่อไม่ไหวแล้ว ให้พวกเขาส่งเงินมาให้ฉันหน่อย”
เห็นรอยยิ้มขมขื่นตรงมุมปากโจวหลานและแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง ซูเถาก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาเล็กน้อย
โจวหลานคงรู้ดีว่าที่บ้านไม่มีทางส่งเงินมาให้ แต่ก็ยังเขียนจดหมายไป ไม่ใช่แค่ลองหยั่งเชิงเท่านั้น คงเพราะอยากดับความหวังเฮือกสุดท้ายที่ยังมีต่อครอบครัวด้วยกระมัง
ขอเพียงครอบครัวของโจวหลานอย่าทำให้เธอผิดหวังมากเกินไปก็พอ
พอเห็นสีหน้าหนักใจของทั้งสองคน โจวหลานก็ยิ้มพลางพูดว่า “พวกเธอไม่ต้องเสียใจแทนฉันหรอก ฉันชินแล้ว”
“โจวหลาน รอเธอสอบเป็นคนขับรถแทรกเตอร์ผ่านแล้วค่อยเขียนจดหมายกลับไปอีกฉบับนะ พวกเขาต้องดีใจแทนเธอแน่” ซูเถาบอก
“ในฐานะคนขับรถแทรกเตอร์หญิงคนแรกของสหกรณ์หงซิง ยังไงก็ต้องมีหนังสือพิมพ์มาทำข่าวแน่ ถึงตอนนั้นเธอก็ส่งหนังสือพิมพ์กลับไปให้ที่บ้านสิ เผลอ ๆ ก่อนเธอกลับบ้าน เธอก็ดังไปทั่วเขตบ้านพักของครอบครัวแล้ว” เซี่ยเนี่ยนอันพูด