ซูเถายังไม่ทันได้ไปถามโจวหลานให้ละเอียด ก็ได้ยินเสียงคนทุบประตูหลังบ้านดังปัง ๆ ราวกับจะพังประตูเข้ามา
“ใครน่ะ?”
ซูเถาเดินไปเปิดประตูอย่างหงุดหงิด
ใครเขาทุบประตูกันแบบนี้กลางวันแสก ๆ ถ้าประตูพังขึ้นมาจะทำยังไง!
เธอกำลังจะด่าคน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของหัวหน้ากอง
“หัวหน้ากองเองหรือคะ? มีธุระอะไรหรือคะ?” ซูเถาฉีกยิ้มประจบ
คนอื่นทุบประตูอาจจะมาหาเรื่อง แต่หัวหน้ากองทุบประตูแบบนี้ เป็นไปได้มากว่าพวกเธอทำเรื่องผิดอะไรเข้าแล้ว!
ระหว่างพูด ซูเถาก็นึกทบทวนไปแล้วว่าตัวเองเคยทำอะไรให้หัวหน้ากองโกรธหรือเปล่า
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า ช่วงนี้เธอประพฤติตัวดีมาก หัวหน้ากองคงไม่ได้มาหาเธอแน่
“หัวหน้ากอง ใครทำให้คุณโกรธคะ ฉันไปหาเขาด้วย”
“เลิกเล่นได้แล้ว พี่รองของเธอโทรมา มีเรื่องด่วน” หัวหน้ากองขมวดคิ้ว พลางเดินกลับไปพลางพูดว่า “เธอไปทำอะไรเข้า พี่รองถึงได้ร้อนใจจนจะลงชนบทมาแล้ว”
“อะไรนะ พี่รองจะลงชนบทมาเหรอคะ?”
ซูเถาปิดประตูหลังแล้วรีบตามหัวหน้ากองไปที่สำนักงานกองผลิต
ตลอดทางเธอคิดทบทวนเรื่องที่ทำมาตั้งแต่ลงชนบท แต่ไม่มีเรื่องไหนทำให้ทางบ้านต้องเป็นห่วงเลย แล้วทำไมพี่รองถึงจะลงชนบทมาล่ะ?
ถ้าเขาลงชนบทมา งั้นที่เธอมาที่นี่ก็เสียเปล่าสิ?
หรือว่าพี่รองไปก่อเรื่องเข้า เลยต้องหนีมาอยู่ชนบท?
ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว พอไปถึงสำนักงานกองผลิต ใบหน้าซูเถาก็ซีดเผือดเพราะจินตนาการของตัวเอง
ซูเถาโทรไปที่สหกรณ์ซึ่งพี่รองทำงานอยู่ ปกติเวลานี้พี่รองน่าจะยังไม่เลิกงาน