เจียงหมิงหย่วนในฐานะหัวหน้าหน่วยของเรือนพักปัญญาชน จำต้องฝืนยิ้มยืนอยู่ตรงประตูแล้วถามว่า “ปัญญาชนซู มาทำอะไรเหรอ?”
มือขวาของซูเถาถือไม้กระบอง ชี้ไปทางห้องพักของปัญญาชนหญิง
“ไปเรียกหยางเสี่ยวฉินออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าฉันทำข้าวของพัง ก็อย่าหาว่าฉันไม่ชดใช้แล้วกัน”
เจียงหมิงหย่วนเห็นท่าทางไม่สนอะไรของซูเถาแล้วก็แอบหวั่นใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่กล้าเรียกหยางเสี่ยวฉินออกมา หากหยางเสี่ยวฉินเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาในฐานะหัวหน้าหน่วยคงหนีความรับผิดชอบไม่พ้น
“ปัญญาชนซู บอกก่อนได้ไหมว่ามีธุระอะไรกับปัญญาชนหยาง?”
“ใช่แล้ว ปัญญาชนซู ถ้าคุณทำแบบนี้ พวกเราก็ไม่กล้าเรียกปัญญาชนหยางออกมาหรอกนะ” ซ่งเสี่ยวอวิ๋นเอ่ยเสียงอ่อน
“บอกเรื่องราวให้ฟังก่อนสิ พวกเราจะช่วยตัดสินให้เอง”
เหวินจิ้งเห็นว่าซูเถามาจากลานด้านหน้า แต่ไม่มีใครจากลานด้านหลังตามมาเลย จึงเดาว่าคนทางนั้นคงยังไม่รู้เรื่อง เธอเลยเงียบ ๆ วิ่งไปส่งข่าวที่ลานด้านหลัง
ซูเถาฟาดไม้กระบองลงกับพื้น จนถนนที่เรียบอยู่เกิดหลุมขึ้นมาทันที ทำเอาหลายคนใจสั่น
“หยางเสี่ยวฉินเขียนจดหมายไปหาพี่รองของฉัน บอกว่าฉันมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้ชายตั้งหลายคนในหมู่บ้านหลิวเจียถุน”
“อะไรนะ!” เจียงหมิงหย่วนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
หยางเสี่ยวฉินนี่ไร้ยางอายเกินไปแล้ว ซูเถาอายุแค่เท่าไรเอง ถึงกับแต่งเรื่องใส่ร้ายกันแบบนี้
“หยางเสี่ยวฉินพูดแบบนั้นจริงเหรอ?” เซวียลี่เจวียนถามอย่างไม่อยากเชื่อ
ซูเถาไปทำอะไรให้คนคนนี้แค้นนักหนา ถึงได้จงใจทำร้ายเด็กสาวคนหนึ่งขนาดนี้