“คนหมู่บ้านหลิวเจียถุนของเรานี่เรียบง่ายจริง ๆ” ซูเถาซดโจ๊กในชามจนหมดอย่างเอร็ดอร่อย วางชามเปล่าลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึก
โจวหลานนึกถึงคนที่จัดการเรื่องหลังความตายให้เธอในฝัน จึงพยักหน้าเห็นด้วย
เซี่ยเนี่ยนอันสังเกตได้อย่างไวว่าโจวหลานเปลี่ยนไปบ้างหลังป่วย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรให้มาก แค่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะอาการป่วย
ทั้งสามกินข้าวเสร็จแล้วก็คุยกันอีกสักพัก ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน
ซูเถาให้ยาโจวหลานไปจำนวนหนึ่ง พอโจวหลานยื่นเงินให้ เธอก็รับไว้ทันที ระหว่างเพื่อนกัน คิดบัญชีให้ชัดเจนถึงจะคบกันได้นาน
เห็นซูเถ้ารับเงินอย่างคล่องแคล่ว โจวหลานก็นึกถึงค่าลดไข้ราคาแพงลิบที่ได้ยินเมื่อคืน จึงลองถามหยั่งเชิงว่า “เงินที่จ่ายค่าลดไข้ให้ฉันเมื่อคืน เธอคงไม่คิดจะมาเรียกคืนหรอกนะ?”
ตัวเลขมหาศาลขนาดนั้น ต่อให้เอาเธอไปขายก็ยังจ่ายไม่ไหว
ซูเถาชะงักไป ก่อนจะเข้าใจว่าโจวหลานถามเรื่องอะไร แล้วก็หัวเราะออกมา
“รอฉันป่วยเมื่อไหร่ เธอค่อยคืนให้ฉันก็ได้”
“พูดอะไรน่ะ รีบถุย ๆ ๆ แล้วพูดใหม่ว่า ‘ต่อไปจะไม่ป่วยอีก สุขภาพแข็งแรง อายุยืนถึงร้อยปี’ เร็วเข้า” โจวหลานมองซูเถาอย่างจริงจัง ท่าทางเหมือนถ้าอีกฝ่ายไม่พูด เธอก็จะไม่ยอมกลับ
ซูเถารีบตั้งใจพูดประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง โจวหลานจึงพอใจแล้วเดินจากไป
“ฉันว่าตั้งแต่โจวหลานฟื้นขึ้นมา เธอก็ดูแปลก ๆ นะ” พอโจวหลานจากไป เซี่ยเนี่ยนอันก็พูดกระซิบกับซูเถา
“คงเพราะเฉียดตายมา เลยกลัวขึ้นมานิดหน่อยล่ะมั้ง” ซูเถาไม่ได้ใส่ใจนัก
หลังจากโจวหลานกับเซี่ยเนี่ยนอันกลับไปแล้ว ซูเถาถึงหยิบจดหมายที่ได้รับเมื่อวานออกมา ตั้งใจว่าจะอ่านให้จบแล้วเขียนจดหมายตอบ