ซูเถาถอนหายใจ แล้วเลียนแบบท่าทางป้าคนหนึ่งในหมู่บ้าน ใช้มือตบต้นขาตัวเองเบา ๆ
「ปัญญาชนเจียง ฉันแค่อยากถามว่า พวกคุณพรวนดินแปลงผักนี้กันหรือยัง」
เจียงหมิงหย่วนส่ายหน้า แม้แต่ซ่งเสี่ยวอวิ๋นก็ยังส่ายหน้าตาม ส่วนอู๋จวิ้นเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองซูเถาอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเธอต้องการทำอะไรกันแน่
「แล้วผักพวกนี้พวกคุณปลูกเองหรือเปล่า」
「เปล่า」เจียงหมิงหย่วนตอบตามตรง
「เคยรดน้ำไหม」
「ไม่เคย」
เจียงหมิงหย่วนตอบช้าลงเรื่อย ๆ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เคยทำอะไรเลยจริง ๆ
「ไม่ทำอะไรสักอย่าง ยังมีหน้ากินผักอีกเหรอ」ซูเถาเปลี่ยนน้ำเสียง แฝงแววประชดประชันเต็มที่
เจียงหมิงหย่วนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า 「นี่ไม่ใช่แปลงผักส่วนตัวของเรือนพักปัญญาชนหรือ ก่อนหน้านี้พวกเราก็กินกันแบบนี้นี่」
「คุณก็พูดเองนี่ว่าเป็นเมื่อก่อน」
「เมื่อก่อนมีโจวหลานช่วย เธอชอบเป็นคนใจดีให้คนอื่นเอาเปรียบ ฉันไม่สนหรอก」
「แต่ตอนนี้แปลงผักส่วนตัวนี่พวกเราหลายคนที่อยู่หลังบ้านช่วยกันดูแล ถ้าพวกคุณอยากกินผักก็ได้」
「ไม่จ่ายเงินคนละ 3 เหมาเป็นรายเดือน ก็ต้องช่วยทำงาน」
ซูเถาคำนวณเงินจำนวนนี้มาแล้ว อีกไม่นานผักในแปลงส่วนตัวของแต่ละครอบครัวก็จะโตเต็มที่ พอถึงตอนนั้นผักก็ราคาถูกลง ผักราคาเหมาเดียวหรือสองเหมา คนคนหนึ่งกินได้เกือบทั้งเดือน ถ้าเรียกแพงกว่านี้ เจียงหมิงหย่วนกับพวกคงไม่ยอมแน่
ถ้าเรียกถูกไป ซูเถาก็รู้สึกว่าตัวเองขาดทุน
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นยิ้มพลางพูดว่า 「ซูเถา เงินนี่แพงไปหน่อยหรือเปล่า」