เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเฝิงเว่ยกั๋ว เขาก็โมโหจนเตะถังน้ำที่ล้มอยู่บนพื้นทีหนึ่ง เมื่อก่อนมีแต่คนคอยประจบเอาใจเขา แล้วเคยถูกใครเมินแบบนี้เสียที่ไหน
“เฝิงเว่ยกั๋ว นายทำอะไรน่ะ!”
“นี่ถังน้ำของบ้านเรา เตะจนพังแล้วนายจะชดใช้ไหม!”
ซูเถาถือก้านข้าวโพดที่เหลือแต่ลำต้น เดินออกมาจากแปลงด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด พอเห็นรอยบุบใหญ่ชัดเจนบนถังน้ำ เธอก็ขมวดคิ้วแล้วยื่นมือไปตรงหน้าเฝิงเว่ยกั๋ว
“คุณทำอะไร?”
เฝิงเว่ยกั๋วมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“คุณเตะถังน้ำของเราจนพัง ต้องจ่ายเงินชดใช้!” ซูเถาพูด
“หึ จะให้จ่ายเงินเหรอ?”
“พูดเล่นหรือไง คนที่ควรเรียกค่าเสียหายคือฉันต่างหาก”
“ดูสิ พวกคุณวางถังน้ำไว้ถูกที่หรือเปล่า ทำจักรยานฉันเปื้อนหมดแล้ว นี่เป็นจักรยานที่ฉันเพิ่งซื้อวันนี้นะ”
เฝิงเว่ยกั๋วลูบจักรยานด้วยสีหน้าเสียดายสุดหัวใจ
ซูเถามองเขาอย่างดูแคลน
“หยางเสี่ยวฉินเป็นคนทำถังล้ม ถ้าจะให้ชดใช้ ก็ต้องให้เธอชดใช้ เกี่ยวอะไรกับพวกเรา”
“ถ้าคิดจะมาเรียกเงินจากพวกเรา ก็ฝันไปเถอะ!”
“ซูเถา วันนี้เงินก้อนนี้ยังไงเธอก็ต้องจ่าย ไม่จ่ายก็ต้องจ่าย ใครใช้ให้พวกเธอเอาถังมาวางไว้ตรงนี้ล่ะ” เฝิงเว่ยกั๋วพูดอย่างหน้าด้าน
“ฉันไม่จ่าย ทุกคนก็เห็นกันชัด ๆ ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยสักนิด อย่าหวังว่าจะมาไถเงินฉันได้”
ซูเถามองจักรยานของเฝิงเว่ยกั๋วอย่างครุ่นคิด “อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าจักรยานคันนี้คุณได้มายังไง บางทีอาจขโมยมาจากที่ไหนก็ได้”
“ขโมยอะไรกัน นี่ฉันเพิ่งซื้อวันนี้ต่างหาก” เฝิงเว่ยกั๋วเชิดคาง สีหน้าหยิ่งผยอง