หลังทำงานเสร็จ ทุกคนก็กลับมาที่ลานด้านหลัง หยางหย่งถามซูเถาด้วยความสงสัย
“ซูเถา พวกเราไม่กินข้าวร่วมกับคนลานหน้า ถ้าเจียงหมิงหย่วนกับพวกนั้นตักกับข้าวทิ้งขว้าง หรือวันหลังมีคนกินกับข้าวแล้วไม่จ่ายเงินจะทำยังไง?”
เซี่ยเนี่ยนอันมองซูเถาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วกลับไปทำอาหาร
ซูเถาสะบัดเปียเล็ก ๆ พลางมองหยางหย่งอย่างเอือมระอา
“ฉันจัดคนของเราไปเป็นไส้ศึกแล้วไง”
หยางหย่งจ้องประตูห้องที่ปิดสนิทของซูเถาอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ซูเถาจัดไส้ศึกตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลย
หยางหย่งหันไปถามถังจิ่งสิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เป็นปัญญาชนเหวินเหรอ?”
“พวกเขาก็ไม่ได้กินข้าวด้วยกันนี่!”
ถังจิ่งสิงตบไหล่หยางหย่งเบา ๆ แล้วหัวเราะหึ ๆ
“เป็นปัญญาชนเซวียต่างหาก”
“หา?”
“ซูเถาเก็บเงินปัญญาชนเซวียน้อยไปหนึ่งเหมา”
พอเข้าใจแล้ว หยางหย่งก็ยกนิ้วโป้งให้ประตูห้องของซูเถาด้วยความเลื่อมใส แค่เงินไม่กี่เหมา ถึงกับใช้แผนสายลับกันเลยทีเดียว
คนในลานด้านหลังไม่ได้ออกไปไหน จึงพลาดเรื่องสนุกที่เกิดขึ้นในลานหน้าไป วันรุ่งขึ้นพอเห็นพวกป้า ๆ ในหมู่บ้านจับกลุ่มคุยกัน ซูเถาก็ได้แต่มองอย่างอ่อนใจ
เธอพลาดอะไรไปหรือเปล่านะ?
“ป้าอวี้อิง คุยอะไรกันอยู่เหรอ?” ซูเถายิ้มร่า พลางคล้องแขนหลี่อวี้อิง
หลี่อวี้อิงมองซูเถาอย่างประหลาดใจ “ไม่รู้เหรอ?”
ซูเถาส่ายหน้า เธอควรจะรู้อะไรหรือ?