หลี่ซิ่วหลานโมโหจนถลึงตามองเอ้อร์หุนจื่อ
“เอ้อร์หุนจื่อ พูดเหลวไหลอะไรน่ะ!”
เอ้อร์หุนจื่อแตะจมูก พลางพึมพำเสียงเบา
“พูดแล้วมันทำไม ใครจะอยากแต่งกับผู้หญิงที่ถูกคนอื่นจับถูกเนื้อต้องตัว แถมยังจูบมาแล้วล่ะ ยังไงฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก”
หยางเสี่ยวฉินได้ยินแล้ว สีหน้าที่แย่อยู่ก่อนยิ่งหม่นหมองลง ร่างผอมบางโงนเงนราวกับจะล้ม หลับตาลงแล้วแอบกำเสื้อผ้าของตัวเองแน่น
หลี่ซิ่วหลานเห็นท่าทางน่าเวทนาของหยางเสี่ยวฉิน ก็ฟาดเอ้อร์หุนจื่ออย่างแรงหนึ่งที ก่อนถลึงตาเตือนเขา
เฝิงเว่ยกั๋วเดินเข้าไปในกลุ่มคนที่อยู่ข้าง ๆ รับฟังคำชื่นชมสารพัดจากทุกคนอย่างภาคภูมิใจ
“คนเป็นยังไงบ้าง? เหวินจิ้งกระโดดน้ำจริงหรือ?”
เสียงตะโกนอย่างร้อนใจของผู้ใหญ่บ้านดังมาแต่ไกล
ผู้ใหญ่บ้านกำลังคุมชาวบ้านสร้างโรงเรียนประถมอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนมาบอกว่าเหวินจิ้งกระโดดน้ำ เขาตกใจจนแทบคลานไปริมแม่น้ำ
ระหว่างทาง หลิวฝูเซิงนึกถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดไปสารพัด สุดท้ายได้แต่ภาวนาว่านี่จะเป็นเรื่องล้อเล่น
หลี่ซิ่วหลานได้ยินเสียงก็รีบลุกขึ้นเรียกสามีให้เข้ามา ทุกคนต่างหลีกทางให้ผู้ใหญ่บ้าน
“ผู้ใหญ่บ้าน ฉันไม่ได้กระโดดน้ำค่ะ”
เหวินจิ้งเดินเข้าไปตรงหน้าผู้ใหญ่บ้าน แล้วอธิบายอย่างจริงจัง
“คนที่ตกน้ำคือปัญญาชนหยางค่ะ เมื่อกี้ปัญญาชนเฝิงกับปัญญาชนเซวียช่วยชีวิตเธอขึ้นมาแล้ว”
หลิวฝูเซิงเห็นเหวินจิ้งยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย ก็คลายใจไปได้ครึ่งหนึ่ง พอได้ยินว่าคนตกน้ำก็ไม่เป็นไรเช่นกัน หัวใจที่แขวนค้างอยู่ถึงค่อยวางลงได้ทั้งหมด