เสี่ยวสือโถวดูออกว่าซูเถาอารมณ์ไม่ดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปจนทำให้เธอโกรธ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “พี่ซูเถา ยังจะไปกับผมไหมครับ?”
“ไปสิ”
ถึงอย่างไรซูเถาก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปถือสาเด็กเพราะคำพูดแค่ประโยคเดียวได้อย่างไร อีกอย่าง เธอก็อยากเห็นว่าเสี่ยวสือโถวจะขอโทษเหวินจิ้งอย่างไร จึงกลับเข้าไปในบ้าน หยิบกระบุงสะพายหลังมาใบหนึ่ง แล้วตามเสี่ยวสือโถวออกไป
เซี่ยเนี่ยนอันมีธุระอย่างอื่น จึงไม่ได้ไปกับทั้งคู่
ระหว่างทางไปหาเหวินจิ้ง ซูเถาเก็บฟืนได้ตั้งเกือบครึ่งมัดแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเหวินจิ้ง เธอเริ่มสงสัยว่าข่าวของเสี่ยวสือโถวจะแม่นยำจริงหรือเปล่า
“เสี่ยวสือโถว เหวินจิ้งอยู่แถวนี้จริง ๆ เหรอ?”
“หรือพวกเธอลงเขากลับไปแล้ว?”
ซูเถาเก็บฟืนไปพลาง เดินตามเสี่ยวสือโถววนไปวนมาอยู่บนเขาไปพลาง
เสี่ยวสือโถวตอบอย่างมั่นใจ “พี่ซูเถา วางใจเถอะครับ พี่เหวินจิ้งต้องยังอยู่บนเขาแน่ ๆ”
เห็นเสี่ยวสือโถวมั่นใจขนาดนั้น ซูเถาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขารู้ได้อย่างไร
เสี่ยวสือโถวถอนหายใจ แล้วมองซูเถาอย่างจนใจ
“พี่ซูเถา ที่นี่เป็นที่ที่ผมโตมานะครับ ถ้าพี่เหวินจิ้งกลับไปแล้ว เพื่อน ๆ ของผมต้องบอกผมแน่”
ซูเถอนึกถึงเพื่อน ๆ ของเสี่ยวสือโถวที่ทักทายเขามาตลอดทาง แล้วก็รู้สึกว่าคำพูดของเขามีเหตุผลไม่น้อย
“พวกเขารู้กันหมดเลยเหรอว่าเธอจะไปขอโทษเหวินจิ้ง?”
“แน่นอนครับ ของขวัญที่ผมจะให้ก็พวกเขาช่วยกันจับมาให้” เสี่ยวสือโถวพูดอย่างภาคภูมิใจ