ทุกคนต่างรู้ดีว่า ทั่วทั้งหมู่บ้านหลิวเจียถุนมีเพียงเหวินจิ้งคนเดียวที่สวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อน คนที่อยู่ในน้ำไม่ใช่เหวินจิ้ง แล้วจะเป็นใครไปได้
เมื่อเห็นคนมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงเว่ยกั๋วก็ไม่ลังเลอีกต่อไป กระโดดลงน้ำไปทันที
เขาว่ายน้ำไปหาเหวินจิ้งสุดกำลัง ก่อนจะกอดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนและลมหายใจรวยรินเอาไว้ มือไม้ลูบคลำไปทั่วอย่างจงใจ แสร้งทำเป็นว่าเหวินจิ้งยังคงดิ้นรนอย่างสุดแรง
ผู้คนที่ยืนมุงอยู่บนฝั่งต่างมองคนในน้ำด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเหวินจิ้งจะเป็นอะไรไป
ป้าบางคนยังคิดจะลงไปช่วย แต่ถูกเฝิงเว่ยกั๋วเอ่ยห้ามไว้
ทางด้านซูเถากับหลี่ซิ่วหลานกำลังคุยกันอย่างออกรส จู่ ๆ เซวียลี่เจวียนก็วิ่งพรวดเข้ามา
“ซูเถา แย่แล้ว เหวินจิ้งกระโดดน้ำ!”
เหวินจิ้งมองเซวียลี่เจวียนที่วิ่งเข้ามาอย่างงุนงง ก่อนชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
“ฉัน... ฉันกระโดดน้ำเหรอ?”
เซวียลี่เจวียนพยักหน้ายืนยัน
“เซวียลี่เจวียน เธอพูดผิดหรือเปล่า?” ซูเถาถาม
เซวียลี่เจวียนกุมท้องที่เจ็บเพราะวิ่งเร็วเกินไป ขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า
“ไม่ได้พูดผิด เหวินจิ้งกระโดดน้ำจริง ๆ”
ซูเถากับหลี่ซิ่วหลานสบตากัน ก่อนจะมองเซวียลี่เจวียนที่หอบหายใจอย่างสงสัย
พวกเธอฟังไม่เข้าใจเลยว่าเซวียลี่เจวียนกำลังพูดอะไร
ซูเถายังไม่ทันซักถามให้ละเอียด ก็ได้ยินเสียงคนวิ่งตะโกนมาจากข้างนอก
“ปัญญาชนเหวินตกน้ำ!”
“รีบมาช่วยกันเร็ว ปัญญาชนเหวินตกน้ำ!”