ซูเถายืนนิ่ง มองเฝิงเว่ยกั๋วราวกับกำลังมองเด็กที่เอาแต่ใจไร้เหตุผล
“เฝิงเว่ยกั๋ว นายโง่หรือเปล่า?”
“คนดีที่ไหนจะยอมให้ตัวเองตีตัวเองกัน”
“อีกอย่าง เมื่อกี้นายพูดชัด ๆ ว่าให้ฉันตี ถ้าไม่เชื่อก็ถามทุกคนดูได้”
“นายบอกเองว่าจะไว้หน้าฉัน ให้ฉันตี แถมยังบอกให้ตีสัก 70-80 ทีด้วย”
“ฉันเพิ่งตีไปแค่ 5 ที ยังเหลืออีก 75 ที นายยืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ เราจะได้ตีให้เสร็จ ๆ ไป”
“ฉันยังต้องกลับไปทำกับข้าวอีกนะ!”
เฝิงเว่ยกั๋วหลบอยู่หลังป้าคนหนึ่ง โผล่มาให้เห็นแค่ดวงตาคู่หนึ่งแล้วตะโกนโวยวาย “ซูเถา เธอกำลังบิดเบือนเหตุผลชัด ๆ เมื่อกี้ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”
ซูเถายิ้มตอบ “นายหมายความว่ายังไงไม่สำคัญ แต่ฉันหมายความว่ายังไงสำคัญมาก”
“วันนี้เป็นวันมงคลของนาย ฉันต้องทำให้นายได้ยินเสียงดัง ๆ จะได้มีเรื่องน่ายินดี!”
พูดจบ ซูเถาก็พุ่งไล่ตามเฝิงเว่ยกั๋วไปทันที ชั่วพริบตาทั่วทั้งลานบ้านก็มีแต่เสียงร้องโหยหวนของเฝิงเว่ยกั๋วกับเสียงฝ่ามือฟาดคนของซูเถา
คนที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันตะลึง จนไม่มีใครนึกได้ว่าจะเข้าไปห้าม
เหวินจิ้งมองใบหน้าของเฝิงเว่ยกั๋วที่บวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด แล้วกลืนน้ำลาย
“เราไม่เข้าไปห้ามหน่อยเหรอ?”
เซี่ยเนี่ยนอันกอดอกพูด “จะห้ามทำไม”
“เฝิงเว่ยกั๋วเป็นคนขอให้ซูเถาตีเอง เขาขอแบบนี้ก็ต้องมีเหตุผลของเขาสิ”
“ถ้าเราเข้าไปห้าม แล้วดันทำให้เรื่องดี ๆ ของเฝิงเว่ยกั๋วเสียไปจะทำยังไงล่ะ”