เซี่ยเนี่ยนอันก็ไม่รู้ว่าหยางเสี่ยวฉินกับเฝิงเว่ยกั๋วเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองจึงตัดสินใจไปถามเหวินจิ้งซึ่งพอจะรู้เรื่องวงในอยู่บ้าง ว่าเธอรู้อะไรหรือเปล่า
พอได้ยินธุระที่ทั้งสองมา เหวินจิ้งก็ส่ายหน้า เธอจะไปรู้เรื่องนี้ได้ยังไง เธอกับหยางเสี่ยวฉินก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย
“เธอไม่สนิทกับเสี่ยวสือโถวเหรอ?” ซูเถาถาม
เหวินจิ้งเหลือบมองซูเถาอย่างไม่สบอารมณ์
“เสี่ยวสือโถวเป็นเด็ก เขาจะไปรู้อะไร!”
“งั้นเราไปถามเซวียลี่เจวียนดีไหม เธออยู่บ้านเดียวกับหยางเสี่ยวฉิน บางทีอาจจะรู้อะไรบ้างก็ได้”
เหวินจิ้งเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงเอะอะครึกครื้นดังมาจากหน้าประตูเรือนด้านหน้า ทั้งสามหันไปมองทางประตูพร้อมกันด้วยความสงสัย
เฝิงเว่ยกั๋วปั่นจักรยานเข้ามาในเรือนพักปัญญาชนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ด้านหลังมีหยางเสี่ยวฉินนั่งอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย บนศีรษะติดกิ๊บสีแดง ทำให้ทั้งคนดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย
ด้านหลังทั้งสองมีเด็ก ๆ ในหมู่บ้านตามมาหลายคน รวมถึงคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นอยู่เป็นประจำอีกสองสามคน
พอเห็นซูเถา เฝิงเว่ยกั๋วก็ทักทายเธอก่อนอย่างหาได้ยาก ซูเถาฝืนยิ้มอย่างสุภาพด้วยความกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าเฝิงเว่ยกั๋วคิดจะทำอะไร
พอทั้งคู่จอดจักรยาน เฝิงเว่ยกั๋วก็หยิบถุงผ้าจากตะกร้าหน้ารถ ยิ้มพลางล้วงลูกอมมงคลกำมือหนึ่งออกมาแจกให้คนที่ตามเข้ามา
“วันนี้ผมกับเยาวชนหยางจดทะเบียนกันแล้ว ขอเลี้ยงลูกอมทุกคนหน่อยนะ”
“มา ๆ กินกันเลย กินกัน”
“ไม่ต้องเกรงใจนะ!”