เฝิงเว่ยกั๋วหลับตาปี๋ ทำท่าราวกับพร้อมพลีชีพ เขาถึงกับคิดไว้แล้วว่าพอฝ่ามือของหยางเสี่ยวฉินฟาดลงมา ตัวเองควรทำสีหน้าอย่างไร ร้องโอดโอยแบบไหนถึงจะดูเจ็บจริง
แต่สีหน้าที่ซ้อมไว้ในใจกลับไม่ได้ใช้สักอย่าง
ทันทีที่ฝ่ามือฟาดลงมา เฝิงเว่ยกั๋วก็ร้องโหยหวนเสียงหลง เสียงแหลมบาดแก้วหูคนรอบข้าง ไก่ตัวเมียที่กำลังออกไข่อยู่บ้านข้าง ๆ ตกใจจนกลั้นไข่กลับเข้าไป
ซูเถาขมวดคิ้วอย่างเอือมระอา พลางแคะหูที่ถูกเสียงดังจนสะเทือน
“เฝิงเว่ยกั๋ว ต่อให้แสดงละครก็ไม่เห็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลย!”
“ดูปลอมไปหน่อยนะ!”
“นั่นสิ หยางเสี่ยวฉินดูบอบบางจะตาย ลมพัดทีเดียวก็ปลิวแล้ว จะมีแรงสักแค่ไหนกัน” เหวินจิ้งพูดประชด
เจียงหมิงหย่วนกระซิบว่า “เว่ยกั๋ว นายเล่นเกินไปหน่อยแล้ว”
“เว่ยกั๋ว ฉันไม่ได้ออกแรงจริง ๆ นะ” หยางเสี่ยวฉินน้ำตาคลอ มือทั้งสองข้างกำแน่นเข้าหากัน
ตอนนี้เฝิงเว่ยกั๋วมีแต่ความทุกข์ที่พูดไม่ออก เขาไม่ได้เสแสร้งจริง ๆ เขาเจ็บจริง ๆ เจ็บมากด้วย!
หยางเสี่ยวฉินมองซูเถาอย่างน่าสงสาร “ซูเถา ยังต้องตีอีกไหม?”
“ตีสิ ยังเหลืออีก 31 ที!”
“เฝิงเว่ยกั๋วเป็นคนขอเอง จะไม่ตีให้ครบได้ยังไง”
“วันดี ๆ แบบนี้ เสียงดังป้าบขนาดนี้ ต้องจัดให้!” ซูเถาพูดกัดฟัน
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใจแข็ง วันนี้คนที่โดนตีคงเป็นเธอไปแล้ว เธอไม่ใช่แม่พระเสียหน่อย คนอื่นเหยียบหัวเธออยู่แท้ ๆ แล้วเธอจะตอบโต้บ้างไม่ได้หรือไง!
การเป็นคนร้ายมันสะใจจริง ๆ!
หยางเสี่ยวฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย กลั้นมุมปากที่ยกขึ้น ก่อนหลับตาก็ซ่อนแววเกลียดชังเฝิงเว่ยกั๋วในดวงตาไว้ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมาเต็มไปด้วยความห่วงใย