ซูเถากลั้นหัวเราะ มองสีหน้าของเหวินจิ้งที่จากแดงกลายเป็นขาว จากขาวกลายเป็นเขียว ราวกับจานสี
“ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ”
เหวินจิ้งฝืนกลั้นความคลื่นไส้ รีบร้อนวิ่งไปยังลานด้านหน้า ราวกับมีอะไรน่ากลัวไล่ตามหลังมา
เซี่ยเนี่ยนอันออกมาเทน้ำ เกือบสาดใส่เหวินจิ้งเข้า
“ซูเถา เธอพูดอะไรกับเหวินจิ้งเหรอ?”
“ทำไมทำหน้าเหมือนกินขี้เข้าไปล่ะ”
เซี่ยเนี่ยนอันยืนอยู่ตรงจุดที่เหวินจิ้งเพิ่งยืนเมื่อครู่ มองซูเถาที่กุมท้องหัวเราะจนแทบกลิ้งไปมาบนพื้นในครัวอย่างสงสัย
ซูเถากลั้นหัวเราะ หมอบอยู่ตรงประตูแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง เมื่อแน่ใจว่าเหวินจิ้งไปแล้ว ถึงกวักมือเรียกเซี่ยเนี่ยนอัน
“วันนี้ป้าซิ่วหลานบอกว่า เสี่ยวสือโถวทะเลาะกับเหวินจิ้งจนแตกหักกันแล้ว”
“แล้วไงต่อ?”
เซี่ยเนี่ยนอันคิดว่าแค่เรื่องนี้ เหวินจิ้งไม่น่าจะมีสีหน้าแบบเมื่อกี้
อีกอย่างซูเถาหัวเราะขนาดนั้น เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่
“เพราะเสี่ยวสือโถวหลอกให้เหวินจิ้งกินขี้ไง”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
ซูเถายังพูดไม่ทันจบก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะลั่นไม่หยุด
เซี่ยเนี่ยนอันเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว ส่วนหยางหย่งที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินคำว่ากินขี้ ก็อ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ
เซี่ยเนี่ยนอันกลั้นหัวเราะ “ซูเถา อย่ามาหลอกฉันนะ เหวินจิ้งก็ไม่ใช่เด็กสักหน่อย จะจำขี้กับอย่างอื่นสลับกันได้ยังไง?”
ซูเถากระแอมเบา ๆ แล้วเหลือบมองหยางหย่งที่อยู่ข้าง ๆ
หยางหย่งรีบยกมือปิดปาก ส่ายหน้าแรง ๆ เป็นพัลวัน บอกว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอก