ผู้ใหญ่บ้านเหลือบมองเฝิงเว่ยกั๋วที่ยังนอนคว่ำอยู่บนพื้น
“ปัญญาชนเฝิง คุณไม่มีข้อโต้แย้งกับผลการจัดการใช่ไหม?”
เฝิงเว่ยกั๋วรีบส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง บอกว่าไม่มีข้อโต้แย้ง
ผู้ใหญ่บ้านไม่ค่อยเชื่อเฝิงเว่ยกั๋วนัก กลัวว่าพอพ้นวันนี้ไป อีกฝ่ายจะหาทางเบี้ยวเงินค่ากุญแจประตู จึงฉวยโอกาสเร่งให้เฝิงเว่ยกั๋วเอาเงินออกมาให้ได้วันนี้
สมกับเป็นผู้ใหญ่บ้าน เฝิงเว่ยกั๋วคิดแบบนั้นจริง ๆ เขาไม่คิดจะควักเงินสักแดง
ภายใต้แรงกดดันจากผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้ากอง เฝิงเว่ยกั๋วจึงอิดออดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยอมไปเอาเงิน
เฝิงเว่ยกั๋วเพิ่งจะลุกขึ้น ก็รู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่เท้า ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีที่ดักหนูหนีบอยู่
“ผู้ใหญ่บ้าน ช่วยเอาไอ้นี่ออกจากเท้าผมก่อนได้ไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านอาศัยแสงจากไฟฉาย ถึงสังเกตเห็นที่ดักหนูหนีบอยู่บนเท้าของเฝิงเว่ยกั๋ว
หึ! ที่ดักหนูอันใหญ่เสียด้วย
ซูเถาก้าวเข้าไปยิ้ม ๆ แล้วแกะที่ดักหนูซึ่งเฝิงเว่ยกั๋วพยายามงัดเท่าไรก็ไม่ออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะเก็บมันขึ้นมา
พอซูเถาเก็บที่ดักหนู เฝิงเว่ยกั๋วก็กลอกตาแล้วร้องโอดโอยขึ้นมาทันที
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
“ผู้ใหญ่บ้าน ช่วยคืนความเป็นธรรมให้ผมด้วย! ดูเท้าผมสิ ต้องหักแน่ ๆ”
“ถ้าต่อไปผมขาเป๋ขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?”
ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจอย่างจนปัญญา
“แล้วคุณจะเอายังไง?”
เฝิงเว่ยกั๋วหยุดร้องไห้ทันควัน “เงิน! ต้องชดใช้ค่ารักษาเท้าให้ผม!”
“ไม่อย่างนั้น วันนี้ผมจะนอนแช่อยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”