หยางเสี่ยวฉินใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาอย่างน่าสงสาร ก่อนฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่ยี่หระ
“ขอแค่เธอไม่เป็นอะไร เธอจะพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ”
ภาพที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งเช่นนี้ ทำให้เจียงหมิงหย่วนซึ่งกำลังกินข้าวอยู่ข้าง ๆ รู้สึกสงสารจับใจ
“ปัญญาชนซู เรื่องนี้เธอทำไม่ถูกนะ ปัญญาชนหยางก็เป็นห่วงเธอ แล้วทำไมเธอถึงพูดกับเขาแบบนั้นล่ะ”
โจวหลานถลึงตามองเจียงหมิงหย่วน ก่อนส่งเสียงฮึดฮัด
“ไม่รู้อะไรก็อย่ามาเห่า กินข้าวอยู่ยังปิดปากไม่ได้อีกหรือไง”
เจียงหมิงหย่วนชินกับการถูกโจวหลานสวนกลับแล้ว จึงเพียงจ้องเธออย่างไร้พิษสง ก่อนหันกลับไปกินข้าวต่อเงียบ ๆ
หยางเสี่ยวฉินอาศัยจังหวะเช็ดน้ำตา แอบเหลือบมองไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นทุกคนกำลังมองเรื่องสนุก สีหน้าเธอก็หม่นลงเล็กน้อย
“ปัญญาชนหยาง ซูเถากับอีกสองคนบอกว่าแยกทางกับเธอตั้งแต่กลางทาง พวกเธอไม่เจอเสือ แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงเสือร้องด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านพูดจบก็สังเกตสีหน้าตกใจเกินจริงของหยางเสี่ยวฉิน ก่อนกล่าวต่อว่า “รบกวนเธอช่วยบอกเราหน่อยว่าเจอว่าซูเถากับพวกหายไปที่ไหน แล้วเจอเสือที่ไหน”
เมื่อครู่หยางเสี่ยวฉินยังมั่นใจเต็มที่ว่าได้ยินเสียงเสือร้องจริง ๆ แต่ตอนนี้กลับเริ่มสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
“ฉัน... ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมาก เลยไม่ได้สังเกตว่าอยู่ตรงไหน”
“แต่ตอนนั้นฉันได้ยินเสียงเสือร้องจริง ๆ”
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอคิดได้ว่าเป็นซูเถากับพวกจงใจซ่อนตัวแน่ ๆ ส่วนเสียงเสือร้องก็คงเป็นพวกเธอทำขึ้นมาเหมือนกัน