หยางเสี่ยวฉินที่เดิมทีไม่ได้บาดเจ็บ คราวนี้เจ็บจริงเข้าแล้ว ข้าวยังไม่ทันกินหมด เท้าข้างนั้นก็เริ่มบวมตุ่ยราวกับหมั่นโถว
หยางเสี่ยวฉินคิดเล็กคิดน้อยเกินไป ทุกคนจึงทำเป็นมองไม่เห็นว่าเธอบาดเจ็บ ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ต่างกลัวว่าหากใจดีเข้าไปช่วย สุดท้ายอาจถูกหยางเสี่ยวฉินเล่นงาน
จากเรื่องเมื่อครู่ ทุกคนดูออกแล้วว่าหยางเสี่ยวฉินไปหาเรื่องซูเถาอีกแล้ว
มีชีวิตดี ๆ อยู่แล้วไม่ชอบหรือไง?
ทำไมถึงคิดไม่ตก ไปหาเรื่องตัวแสบคนนั้นทำไม?
ถ้าเบื่อชีวิตนัก ก็แบ่งอายุขัยมาให้พวกเขาบ้างก็ได้
พอเข้ามาในลานหลังบ้าน ซูเถาก็เห็นถังจิ่งสิงกับหยางหย่งกำลังถือชามกินข้าวอยู่ในลาน พอเห็นพวกเธอสามคนกลับมาช้าขนาดนี้ ถังจิ่งสิงก็อดสงสัยไม่ได้
“วันนี้พวกเธอไปเก็บฟืนกลับมาช้าจัง?”
หยางหย่งเคี้ยวหมั่นโถวข้าวโพดตุ้ย ๆ ก่อนตอบเสียงอู้อี้ “นั่นสิ พวกเราสองคนคิดกันอยู่ว่าเดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ถ้าพวกเธอยังไม่กลับมา จะออกไปตามกัน”
โจวหลานรีบเอาฟืนไปวางในเพิงเก็บฟืน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามพวกเขา แล้วเริ่มเล่าเรื่องหลังเลิกงานอย่างออกรสออกชาติ จนถังจิ่งสิงกับหยางหย่งตาค้าง
“ฉันบอกเลย เสียงร้องโหยหวนของหยางเสี่ยวฉินเมื่อกี้ ฟังแล้วชื่นใจจริง ๆ”
โจวหลานนึกย้อนถึงเรื่องนั้นพลางตบมือ ก่อนลุกขึ้นยืน
“พวกเธอคุยกันไปนะ ฉันไปทำกับข้าวก่อน”
ตอนนั้นเองถังจิ่งสิงกับหยางหย่งถึงได้รู้ว่าเสียงร้องจากลานหน้าบ้านเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
ถังจิ่งสิงมองซูเถาอย่างเป็นห่วง “พวกเธอไม่ได้เจอเสือจริง ๆ ใช่ไหม?”