ทั้งสามสบตากัน แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสงสัย
พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่นา?
“พวกเราไม่เป็นไรนะ?”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
เซี่ยเนี่ยนอันใช้มือที่เปื้อนน้ำราสป์เบอร์รีจับมือหลี่ซิ่วหลานซึ่งกำลังสั่นน้อย ๆ ไว้เป็นเชิงปลอบโยน
ผู้ใหญ่บ้านรีบร้อนวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา สำรวจทั้งสามอย่างละเอียด แววตาเปี่ยมด้วยความเป็นห่วง
“พวกเธอสามคนไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
ซูเถาทั้งสามส่ายหน้าอย่างซื่อ ๆ แล้วตอบพร้อมกันว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”
“ผู้ใหญ่บ้าน ตกลงเกิดอะไรขึ้นคะ” โจวหลานถาม
“ปัญญาชนแซ่หยางบอกว่าพวกเธอเจอเสือ” ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจยาว
“ใครนะ?” ซูเถาทั้งสามถามขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง
พอนึกได้ว่าในเรือนพักปัญญาชนมีคนแซ่หยางอยู่สองคน ผู้ใหญ่บ้านจึงเสริมว่า “หยางเสี่ยวฉิน ปัญญาชนแซ่หยางน่ะ”
เห็นทั้งสามทำหน้างุนงง หลี่อวี้อิงจึงเบียดเข้ามาอธิบายให้ฟัง
“เมื่อกี้ปัญญาชนหยางขากะเผลกกลับมาที่หมู่บ้าน พอดีเจอผู้ใหญ่บ้าน เธอบอกว่าไปเก็บฟืนกับพวกเธอ พอเงยหน้าขึ้นมา พวกเธอก็หายไปแล้ว”
“ตอนนั้นเธอได้ยินเสียงเสือร้อง เลยสงสัยว่าพวกเธอถูกเสือคาบไป”
“เธอเลยคิดจะกลับมาเรียกคนไปช่วยพวกเธอ แต่ตกใจจนกลิ้งลงมาจากเขา”
“เมื่อกี้ยังจะตามทุกคนขึ้นเขาไปหาพวกเธอด้วยนะ!”
ซูเถาไม่คิดว่าหยางเสี่ยวฉินจะมีน้ำใจขนาดนั้น คงสะดุดล้มตอนหนีเอาตัวรอดจนสภาพดูมอมแมม กลัวคนอื่นเอาไปนินทา ถึงได้ใช้พวกเธอเป็นข้ออ้าง
ถ้าพวกเธอเจอเสือจริง เธอก็ไม่ได้พูดโกหก แต่ถ้าไม่เจอ เธอก็อ้างได้ว่าเป็นเพราะเป็นห่วงจนสับสน