เสียงหวานหยดย้อยราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ของซูเถาทำเอาเธอสะท้านวาบ เมื่อครู่หวังต้าชวนพูดกับเธอไม่ได้ใช้เสียงแบบนี้เลย
ซูเถาเงียบ ๆ เอานมผงใส่ถุงข้าวสาร แสร้งทำเป็นหยิบออกมาจากใต้ตะกร้าสะพายหลัง แล้วรอให้หวังต้าชวนจ่ายเงิน
หวังต้าชวนหลบสายตาคนอื่น ล้วงกระเป๋าอยู่นานกว่าจะรวบรวมเงินได้ 62 หยวนกับคูปองอีกหลายใบ ก่อนยื่นให้ซูเถา
โจวหลานมองเงินในมือซูเถาด้วยความอิจฉา จากนั้นก็หันไปตะโกนเรียกลูกค้าต่ออย่างขยันขันแข็ง ในเมื่อหวังต้าชวนไม่ยอมให้เธอแตะต้องของพวกนั้น ก็แสดงว่ามันต้องอันตรายแน่ ๆ
ซูเถาเคยบอกเซี่ยเนี่ยนอันว่า ของที่รู้สึกว่าอันตรายก็อย่าไปแตะต้องเด็ดขาด
เธอไม่มีความสามารถหาเงินก้อนโต ก็หาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างสุจริต เพื่อให้ตัวเองมีหลักประกันไว้บ้าง
หลังซื้อขายกันเสร็จ แผงเล็ก ๆ ของซูเถาก็เริ่มขายได้ เพราะของที่เธอกับโจวหลานขายไม่เหมือนกัน ทุกคนจึงซื้อจากทั้งสองร้านอย่างละนิดละหน่อย ของซูเถามีน้อยกว่า จึงขายหมดก่อน เธอหิ้วตะกร้าสะพายหลังแล้วรีบเผ่นทันที
เธอไม่เปิดโอกาสให้หวังต้าชวนชวนคุยต่อแม้แต่น้อย ยังต้องไปซื้อของที่สหกรณ์และไปรษณีย์เพื่อรับพัสดุอีก เวลาแทบไม่พอแล้ว
เมื่อรู้สึกว่ามีคนเดินตามอยู่ข้างหลัง ซูเถาก็ไม่ลนลานเลยสักนิด เธอคิดว่าตัวเองถูกจับตาเสียแล้ว ต่อไปคงใช้ตัวตนของจู้จื่อไม่ได้อีก เธอนึกว่านมผงน่าจะขายได้อีกหลายครั้งเสียอีก!
หลังเลี้ยวหลายครั้ง พอมาถึงทางแยกสามแพร่ง ซูเถาก็แวบเข้าไปในมิติทันที
มองออกไปจากในมิติ เธอเห็นคนแปลกหน้าหลายคนปรากฏขึ้นในสายตา พวกเขาลังเลอยู่ตรงทางแยกครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันออกค้นหาอย่างรู้ใจกัน