“แม่ ของมีค่าขนาดนี้ แม่ให้เงินเขาไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
คำตำหนิของซ่งฮุยหลุดปากออกมา “ถ้าเป็นของปลอมจะทำยังไง?”
พอถูกลูกชายพูดแบบนี้ ซ่งซูเจินก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมาเหมือนกัน เธออธิบายเสียงเบาว่า “เสี่ยวฮุย ป้าคนสนิทของแม่คนนั้นไว้ใจได้ นาฬิกาเรือนนี้ต้องเป็นของจริงแน่”
“แม่บอกว่าเธอไว้ใจได้ แล้วเธอชื่ออะไร อยู่หมู่บ้านไหนล่ะ?” ซ่งฮุยถามต่อ
ซ่งซูเจินถึงกับชะงักไปกับคำถามนี้ เธอไม่รู้ข้อมูลพวกนั้นจริง ๆ พวกเธอทำงานค้ากำไรเกินควบคุม ใครจะกล้าบอกชื่อจริงให้อีกฝ่ายรู้กันล่ะ
“ยังไงเงินก้อนนี้ก็ได้มาจากการขายของ ถ้านาฬิกาเป็นของปลอม ก็ถือว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมาทำงานเสียเปล่าแล้วกัน” ซ่งซูเจินพูดเหมือนไม่ใส่ใจ นิ้วมือกำแน่น แต่ในใจกลับไม่ได้ไม่แยแสอย่างที่พูดเลย
ซ่งฮุยรู้ว่าแม่เป็นคนอัธยาศัยดี ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่อย่างนั้นคงไม่รับซื้อของมาขายต่อ แถมยังให้คนเอามาส่งถึงบ้านด้วย
เงินที่แม่เก็บสะสมมานานเพื่อซื้อนาฬิกาให้เขา ถ้าถูกหลอก เขาจะตามหาหญิงชราคนนั้นให้เจอ ต่อให้ต้องค้นหาทั่วทั้งสหกรณ์ประชาคมก็ตาม
“แม่ เพื่อนร่วมชั้นของผมมีนาฬิกาแบบนี้เรือนหนึ่ง เดี๋ยวผมเอาไปให้พ่อเขาช่วยดูว่าเป็นของจริงหรือเปล่า” ซ่งฮุยพูดพลางสวมเสื้อผ้า เตรียมตัวออกไปข้างนอก
แม้ซ่งซูเจินจะร้อนใจ แต่ยังพอมีสติ เธอดึงลูกชายที่กำลังจะออกจากบ้านไว้ แล้วยัดห่อพุทราแดงใส่อ้อมแขนเขา