“เกิดอะไรขึ้น?” หยางหย่งถามอย่างร้อนใจ
เมื่อครู่เขากำลังหลับสบาย ๆ จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียง “โครม” ดังสนั่น จนตกใจร่วงลงจากเตียงเตา เขานึกว่าเป็นเสียงปืนเสียอีก
ตอนถังจิ่งสิงมาเคาะประตู เขาเตรียมพร้อมจะสู้เต็มที่แล้ว พอเปิดประตูถึงได้รู้ว่าทางโจวหลานเกิดเรื่องขึ้น
“โจวหลานเป็นไข้”
“พวกคุณช่วยเอาประตูไปพิงปิดไว้ก่อน พรุ่งนี้ฉันค่อยหาคนมาซ่อม”
ซูเถาพูดรวบรัดจบก็รีบวิ่งไปเปิดประตูด้านหน้า
เซี่ยเนี่ยนอันวางโจวหลานลงบนเตียงเตาอุ่น ๆ ของซูเถา ซูเถาปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ค้นปรอทวัดไข้จากตู้ข้างเตียงเตาแล้วยื่นให้เซี่ยเนี่ยนอัน
ระหว่างที่เซี่ยเนี่ยนอันวัดอุณหภูมิให้โจวหลาน ซูเถาก็บิดผ้าขนหนูที่แช่น้ำเย็นจนหมาด แล้ววางบนหน้าผากของเธอ
กลัวว่าในห้องจะหนาวเกินไป ซูเถาจึงเติมฟืนเข้าไปในช่องเตียงเตาอีกท่อน จากนั้นก็ต้มน้ำร้อนบนเตา เตรียมต้มเครื่องดื่มขิงผสมน้ำตาลเพิ่มอีกสักหน่อย
“39.5 องศา” เซี่ยเนี่ยนอันบอกเสียงเบา
“สูงขนาดนี้เลยเหรอ?”
ซูเถาเริ่มร้อนใจ ไข้สูงในช่วงเวลาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี เผลอพลาดไปนิดเดียวอาจถึงชีวิตได้ แถมข้างนอกฝนยังตกหนัก จะพาโจวหลานไปโรงพยาบาลกลางดึกก็แทบเป็นไปไม่ได้
“ฉันมียาลดไข้ เดี๋ยวให้เธอกินก่อนแล้วค่อยดูอาการ” ซูเถาหันไปค้นหาในตู้
เซี่ยเนี่ยนอันประคองโจวหลานให้ลุกขึ้นนั่ง พิงตัวเองไว้ แล้วรับยาจากซูเถามา บีบคางโจวหลานเบา ๆ ก่อนป้อนยาให้
ซูเถาค่อย ๆ เทน้ำอุณหภูมิพอเหมาะลงในปากที่อ้าอยู่ครึ่งหนึ่งของโจวหลาน ไม่รู้ว่าเซี่ยเนี่ยนอันทำอย่างไร ทั้งที่หมดสติอยู่ โจวหลานกลับกลืนยาลงไปอย่างว่าง่าย