“แล้วพวกคุณคิดว่าปัญญาชนโจวไม่ควรไป แล้วควรให้ใครไปล่ะ?” หัวหน้ากองถาม
หลิวเอ้อร์ฮุนจื่อรีบพูดขึ้นมาทันที “ผมว่าก็ควรให้ปัญญาชนเฝิงไปครับ”
“ปัญญาชนเฝิงเรียนจบมัธยมปลายนะ แถมยังเคยนั่งรถยนต์ส่วนตัวมาแล้ว ขับรถแทรกเตอร์น่ะง่ายนิดเดียวเอง”
“ใช่ ๆ” คนอื่น ๆ อีกหลายคนรีบพยักหน้าเห็นด้วย
หัวหน้ากองจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร เขามองไปยังเฝิงเว่ยกั๋วที่ก้มหน้าหลบอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้านล่างเวที
“ปัญญาชนเฝิง นี่เป็นความคิดของคุณด้วยหรือเปล่า?”
เมื่อวานพอกลับถึงบ้าน ภรรยาของเขาก็เล่าให้ฟังแล้วว่าเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในเรือนพักปัญญาชนเพราะการลงชื่อสมัคร และคนที่โวยวายหนักที่สุดก็คือเฝิงเว่ยกั๋ว
เฝิงเว่ยกั๋วที่ถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้น ยิ้มแห้ง ๆ ให้หัวหน้ากองบนเวที
“เอ่อ หัวหน้ากองครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”
“แต่ถ้าคุณยืนกรานจะให้ผมไป ผมก็ไม่ได้ไปไม่ได้หรอกครับ”
หัวหน้ากองได้ฟังก็โกรธจนหัวเราะออกมา ส่วนคนด้านล่างเวทีก็พากันหัวเราะครืน
พอเห็นหัวหน้ากองหัวเราะ เฝิงเว่ยกั๋วก็คิดว่าอีกฝ่ายเห็นด้วยกับคำพูดของตน รอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าเช่นกัน
หัวหน้ากองเปล่งเสียงเรียก “ปัญญาชนเฝิง ขึ้นมาบนเวทีด้วยสิ”
ท่ามกลางสายตาคาดหวังของเพื่อนสนิทหลายคน เฝิงเว่ยกั๋วเชิดคาง เดินขึ้นเวทีอย่างฮึกเหิม
เฝิงเว่ยกั๋วแอบกระหยิ่มในใจ พวกบ้านนอกไม่เคยเห็นโลกพวกนี้ แม้แต่รถยนต์ส่วนตัวก็ไม่เคยนั่ง แค่เขาพูดหว่านล้อมนิดหน่อย พวกนั้นก็ต้องถูกจูงจมูกอยู่แล้ว
เมื่อเฝิงเว่ยกั๋วยืนบนเวทีแล้ว หัวหน้ากองก็ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยได้ยิน “ปัญญาชนเฝิง คุณคิดว่าทำไมคุณถึงเหมาะจะเป็นคนขับรถแทรกเตอร์มากกว่าปัญญาชนโจว?”