หยางเสี่ยวฉินกุมแก้ม เงยหน้ามองซูเถาด้วยสีหน้าเศร้าสลด
“ซูเถา ฉันไม่เคยไปหาเรื่องเธอเลย ตั้งแต่ฉันมาที่เรือนพักปัญญาชน เธอก็ไม่ชอบหน้าฉันแล้ว”
“ตอนแรกก็ใส่ร้ายว่าฉันแจ้งจับพ่อเธอ จนทำให้เธอต้องลงชนบท ต่อมาก็หาว่าพ่อแม่ฉันตัดขาดกับฉัน ทำให้ทุกคนคิดว่าฉันถูกครอบครัวทอดทิ้ง”
“เห็นว่าเธอยังเด็ก ฉันเลยไม่ถือสา ไม่เอาเรื่องเธอด้วย แต่เธอจะเห็นว่าฉันใจดีแล้วรังแกฉันไม่เลิกแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ!”
คำพูดของหยางเสี่ยวฉิน คนในเรือนพักปัญญาชนต่างก็รู้กันดี แต่พวกเขากลับรู้สึกว่าเรื่องที่ได้ยินไม่เหมือนกับที่ตัวเองรู้เอาเสียเลย ฟังดูแปลก ๆ อย่างไรชอบกล!
ชาวบ้านที่มามุงดูเบียดกันอยู่ริมแปลงผัก พากันกระซิบว่า “ปัญญาชนซูไม่น่าใช่คนชอบกุเรื่องนะ?”
“ใช่น่ะสิ ถ้ามีใครหาเรื่องเธอ เธอคงตบหน้าคนนั้นไปแล้ว จะมีเวลาไปกุเรื่องที่ไหนกัน”
“แต่ปัญญาชนหยางก็ดูไม่เหมือนคนโกหกนะ?”
“ปัญญาชนซูรังแกปัญญาชนหยางจริง ๆ เหรอ?”
โจวหลานโมโหยางเสี่ยวฉินจนแทบคลั่ง ยกมีดทำครัวขึ้นหมายจะเข้าไปฟันอีกฝ่ายสักที แต่เซี่ยเนี่ยนอันเห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้าตัวเธอไว้ทัน
ซูเถาแค่นหัวเราะ ยกไม้ขึ้นฟาดลงบนขาหยางเสี่ยวฉินอย่างรวดเร็ว
“อ๊า!”
หยางเสี่ยวฉินเจ็บจนตาพร่าไปชั่วขณะ
“เธอบอกว่าฉันใส่ร้ายว่าเธอแจ้งจับพ่อฉันเหรอ?”
“วันนั้นคนในเรือนพักปัญญาชนได้ยินกันชัดเจนว่าเธอกับเฝิงเว่ยกั๋วยอมรับเองว่าร่วมมือกันวางแผนเล่นงานครอบครัวฉัน”
“ผ่านมาไม่กี่วันก็ลืมแล้วเหรอ? ยังคิดจะกลับดำเป็นขาว โยนความผิดมาให้ฉันอีก”